شمارهٔ ۱۳۹ قاآنی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شاعر، به این موضوع اشاره دارد که وقتی انسان از نعمت‌های مادی مانند باده (شراب) و زر و سیم (طلا و نقره) خالی می‌شود، تنها راهی که برای او باقی می‌ماند، تقوا و پرهیزگاری است. در واقع، وقتی فردی از لذت‌های مادی محروم می‌شود، باید به زهد و دوری از دنیا رو بیاورد. همچنین در آن، به وضعیت رند لاابالی اشاره شده که در زندگی خود درد و رنجی را تحمل می‌کند. در مجموع، این شعر نصیحتی است به کسانی که برای خوشی‌ها و دارایی‌های دنیوی خود اهمیت قائل هستند.