نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۱ قاآنی

قاآنی / قطعات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای داورگیتی که بود شهرهٔ آفاق

چون مهر فلک هرکه به حان مهر تو و‌رزد

دارد رخم از خون جگر رنگ طبرخون

با آنکه بود شعر مرا طعم طبر زد

این پارسیان راکه به صد بیت ستودم

مسکین تنم از همت این طایفه لرزد

صد بیت که هر بیتش ارزد به دوصد ملک

گویا بر ایشان به یکی ملک نیرزد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از داور بزرگ جهان و مهر او پرداخته است. شاعر با اشاره به سختی‌هایی که به خاطر عشق و ارادت به او متحمل شده، نشان می‌دهد که چگونه برای او ارزش قائل است. او همچنین به ستایش از پارسیان می‌پردازد و بیان می‌کند که حتی صد بیت شعرش که هر کدام به دوصد ملک می‌ارزد، نمی‌تواند به ارزش این قوم بیافزاید. در نهایت احساس ناتوانی و حقارتی را نسبت به بزرگی داور و اهمیت پارسیان ابراز می‌کند.