شمارهٔ ۹۷ - یکی از رقعه جات است که در خصوص آقاعلی رشتی نوشته قائم مقام فراهانی
قائم مقام فراهانی / نامه‌های فارسی / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
بخش 1
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد
بلی مصاحبت یاران صادق و دوستداران موافق یعنی آقاعلی نعمتی است که قدر آن را ندانند.
قوم موسی در وادی تیه که مائده آماده و نعمت موجود و کباب بی آتش و دود، از جانب رب ودود میرسید؛ قدر آن را ندانستند، شکر آن نگزاشتند. خواهش بصل وثوم کردند و عدس وفوم خواستند، لاجرم نوبت تغییر نعمت رسید و اشرف و اخس مبدل گردید. در این صورت قدر صحبت آقاعلی را خوب باید دانست و شکر باید کرد والا آماده بمصاحبت آقا عمری باید شد. وقنا ربنا عذاب الناره. والسلام
بخش 2
ای هم نفسان که پیش یارید
این شکر چرا نمیگزارید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره اهمیت قدردانی از دوستی‌ها و نعمت‌هایی است که انسان‌ها در زندگی خود دارند. نویسنده به یاد روزهایی می‌افتد که دوستان صادق و همراهان خوب در کنار هم بودند و نسبت به این دوستی‌ها باید شکرگزاری کرد. همچنین به ماجرای قوم موسی اشاره می‌شود که با وجود نعمت‌های خداوند، شکر و قدردانی نکردند و در نتیجه دچار تغییر نعمت شدند. در نهایت، نویسنده تأکید می‌کند که باید از مصاحبت با آقاعلی و دوستان خوب خود قدردانی کنیم و شکرگزاری کنیم، زیرا این ارزش‌ها ممکن است برای همیشه از دست برود.