غزلیات — غنی کشمیری

Name: غزلیات — غنی کشمیری
Author: غنی کشمیری

غنی کشمیری / غنی کشمیری

فهرست شعرها

شمارهٔ ۶ — ز روی ماه سیاهی به نور ماه نرفت
شمارهٔ ۷ — در معرکه صد زخم رسد گر بتن ما
شمارهٔ ۴ — تواند صورتی دادن شبیه آن پریرو را
شمارهٔ ۵ — دمی که یار گذارد قدم بخانهٔ ما
شمارهٔ ۱ — جنونی کو که از قید خرد بیرون کشم پا را
شمارهٔ ۸ — گفتگو یکرنگ نبود عاقل و هشیار را
شمارهٔ ۳ — تهی کن ایدل از پروردهٔ خود زود پهلو را
شمارهٔ ۲ — میار ای بخت بهر غرق ما در شور دریا را
شمارهٔ ۱۵ — بی نشانی دارد آزاد از بلا وارسته را
شمارهٔ ۱۳ — اگر میدید با هم اتحاد بلبل و گل را
شمارهٔ ۱۴ — به مردم می‌کند نرگس ز هر جانب اشارت‌ها
شمارهٔ ۱۰ — ما بلبلان بلند نسازیم خانه را
شمارهٔ ۱۶ — چسان کنم دم بسمل بلند افغان را
شمارهٔ ۹ — چشم ما روشن شد از خاک در میخانه‌ها
شمارهٔ ۱۱ — نماید حکمتش چون در شفابخشی ید بیضا
شمارهٔ ۱۲ — شد ختم بر حدیث تو آخر بیان ما
شمارهٔ ۲۱ — جانرا بکوی دوست روان میکنیم ما
شمارهٔ ۱۷ — پیش بین بر خصم در تدبیر سبقت میبرد
شمارهٔ ۲۰ — شب که سازد غم آغوش تو بی تاب مرا
شمارهٔ ۱۸ — سفر چگونه کنی از دیار خاطرها
شمارهٔ ۲۲ — یک سحر از درم ای دولت بیدار بیا
شمارهٔ ۲۳ — ز نقش پای تو گل ها شکفته قالی را
شمارهٔ ۱۹ — امروز منم شهرهٔ عالم ز نحیفی
شمارهٔ ۲۴ — بر زمین پیوسته می بینیم زلف یار را
شمارهٔ ۲۶ — می کند روشن خیال مهر رویش سینه را
شمارهٔ ۲۵ — فتد در خانهٔ زین چون گذار آن لعبت چین را
شمارهٔ ۲۹ — بیوجه مدان جاهلی ما که ز استاد
شمارهٔ ۳۰ — ساقی بجام ریز می پرتگال را
شمارهٔ ۳۱ — تن ساخته پابند درین مرحله جان را
شمارهٔ ۲۷ — اعتمادی نیست بر گردون که در وقت بنا
شمارهٔ ۳۲ — هر که پابند وطن شد میکشد آزارها
شمارهٔ ۲۸ — فروغ شعلهٔ ادراک در پیریست کم پیدا
شمارهٔ ۳۹ — تاک شد زنجیر پایم تا کشیدم باده را
شمارهٔ ۳۷ — گرم رو مانند شمعم بس که در راه فنا
شمارهٔ ۳۳ — در عمر بس بود دم سردی غذای ما
شمارهٔ ۴۰ — هلال نیست که ناخن زده ست بر دل چرخ
شمارهٔ ۳۶ — حاجت از حد چو رود دست دهد استغنا
شمارهٔ ۳۸ — رفت مانند شیشهٔ ساعت
شمارهٔ ۳۴ — بچشمم آب و رنگی نیست خوان پادشاهانرا
شمارهٔ ۳۵ — بریزش زیر بار خود در آور ساده لوحان را
شمارهٔ ۴۱ — معذورم ار ز خانه نباشد خبر مرا
شمارهٔ ۴۴ — صفای حسن بتان می تراود از دل ما
شمارهٔ ۴۶ — نجات از قید و محنت نیست ارباب تلون را
شمارهٔ ۴۳ — کرد سر با نامهٔ آن ماه قاصد راه را
شمارهٔ ۴۲ — بتوسن تو رساند فلک شتاب مرا
شمارهٔ ۴۸ — هشیار درین نشه دمی نیست دل ما
شمارهٔ ۴۵ — گل آمیزش منعم مدان جز داغ محرومی
شمارهٔ ۴۷ — اضطرابی طرفه در راه فنا داریم ما
شمارهٔ ۴۹ — نقصان ما بود گل حسن کمال ما
شمارهٔ ۵۱ — غیر زلفت که پریشان شده در ماتم ما
شمارهٔ ۵۳ — کوی جانان که هست جان آنجا
شمارهٔ ۵۲ — میکند ویران تمول خانهٔ معمور را
شمارهٔ ۵۴ — جهان تمام مسخر ز جام شد جم را
شمارهٔ ۵۵ — نیست حاجت که بگیرند به زر آینه را
شمارهٔ ۵۰ — خبر می آورد گاهی ز کوی دوست مجنون را
شمارهٔ ۵۶ — آزاده ام ز قید زمین چون نهال شمع
شمارهٔ ۵۸ — فارغ بود از آفت گیتی دل روشن
شمارهٔ ۵۹ — گر کند تار نفس را رشتهٔ سوزن مسیح
شمارهٔ ۶۰ — خوش آن سالک که گیرد پیش راه دلستانی را
شمارهٔ ۶۱ — خاک پای همه کس هر که شد از روی نیاز
شمارهٔ ۶۴ — از ناز چو پوشی رخ آیینه نما را
شمارهٔ ۶۲ — تا تو رفتی کس دگر ننشست در پهلوی ما
شمارهٔ ۶۳ — ضعف طالع بین که آخر همچو عکس آیینه
شمارهٔ ۵۷ — ز شوخی بس که در پرواز بینم هر نفس گل را
شمارهٔ ۷۱ — تشنهٔ پابوس خود زین بیش مگذار آب را
شمارهٔ ۷۲ — گریهٔ عجز ملایم کند آن سرکش را
شمارهٔ ۶۶ — ندید کس کمر تنگ دلستان تو را
شمارهٔ ۶۷ — خوشم که ضعف چنان کرد روشناس مرا
شمارهٔ ۶۵ — سخن مهر خموشی بر نمی دارد زبانش را
شمارهٔ ۶۸ — نتوان برد ز دشمن به تواضع جان را
شمارهٔ ۷۰ — ز درد عشق ضعیف است بس که پیکر ما
شمارهٔ ۶۹ — مشاطه خون مکن جگر مشک ناب را
شمارهٔ ۷۷ — تا بخت واژگون شد معمار خانه ی ما
شمارهٔ ۷۸ — آتش می تیز سازد شعله ی آواز را
شمارهٔ ۷۵ — بیا بلبل ببین در پرده ی گل آفتابی را
شمارهٔ ۷۹ — خرق عادت کی به کار آید دل افسرده را
شمارهٔ ۷۶ — همچو سوزن دایم از پوشش گریزانیم ما
شمارهٔ ۸۰ — تا تو رفتی می ندارد کار با مینای ما
شمارهٔ ۷۳ — بس که برد از هوش فکر آن رخ نیکو مرا
شمارهٔ ۷۴ — محنت کجا ز سردیِ دَی می کشیم ما
شمارهٔ ۸۱ — می پرد از اشتیاق ِ سیل ای معمار ما
شمارهٔ ۸۲ — بر سر غیرت چو دید آن ابروی خونریز را
شمارهٔ ۸۳ — در دلدار وا کردم رقیبم شد دچار آنجا
شمارهٔ ۸۵ — زور می تا هست کی افتاده می باشیم ما
شمارهٔ ۸۶ — تابوت مردهٔ دوش هشیار کرد ما را
شمارهٔ ۸۴ — خمار صاف از درد بهر تو کرد می را
شمارهٔ ۸۸ — نرنجی گر ز طبعم در شکایت جسته معنی ها
شمارهٔ ۸۷ — هست زهرآب فنا صهبای ما
شمارهٔ ۹۱ — خویش را با که بسنجیم غنی در سبکی
شمارهٔ ۹۲ — بس که بی زلف بتان دست زدم بر زانو
شمارهٔ ۹۵ — شمع فانوس نیم لیک ز بی سامانی
شمارهٔ ۹۴ — صیاد ما چو ترکش پر تیر می کند
شمارهٔ ۹۳ — حسن جمال ذاتی ات دشمن زیب عارضی
شمارهٔ ۸۹ — کند گر خودنما چون مه سواد صفحهٔ روشن
شمارهٔ ۹۰ — خویش را با که بسنجیم غنی در سبکی
شمارهٔ ۹۶ — از ره وارستگی پیوسته همچون گرد باد
شمارهٔ ۱۰۰ — شب فراق تو ای آفتاب عالمتاب
شمارهٔ ۱۰۱ — پیریم، نیست چهرهٔ زرباف باب ما
شمارهٔ ۱۰۳ — زنهار چشم خود را بر دست کس ندوزی
شمارهٔ ۱۰۲ — چون شکست دست و پایم مرهمی دیگر نداشت
شمارهٔ ۹۸ — صاحب سخن نجنبد از بهر قوت از جا
شمارهٔ ۹۹ — نیست باری در جهان سنگین تر از بار وجود
شمارهٔ ۹۷ — پیرو ما شو که همچون خامه در راه سخن
شمارهٔ ۱۰۴ — به میل سرمه ماند پیش آن مه شمع کافوری
شمارهٔ ۱۰۶ — وضع ملایم بود تیغ زبان را سپر
شمارهٔ ۱۰۵ — مگذار از قلمرو تقدیر پا برون
شمارهٔ ۱۰۷ — تا دم از همسری زلف تو زد
شمارهٔ ۱۰۸ — شده چشم سگان کوی جانان چار از شوقش
شمارهٔ ۱۰۹ — با سیه بختان بتان را التفاتی دیگر است
شمارهٔ ۱۱۰ — اشعار آبدارم تا شد محیط عالم
شمارهٔ ۱۱۱ — بستر عشق است اینجا مرد می بازد جگر
شمارهٔ ۱۱۲ — شود آسوده گر یکجا کند دیوانه پا قائم
شمارهٔ ۱۱۹ — کلبه ام را طاقت بار گران بام نیست
شمارهٔ ۱۱۸ — صورت معشوق هر جا جلوه گر گردد خوشست
شمارهٔ ۱۲۰ — مرگ گوارا شود موی چو گردد سفید
شمارهٔ ۱۱۴ — امشب نفسی زمزمهٔ داشت مغنی
شمارهٔ ۱۱۵ — تا توانی عاشق معشوق هر جایی مشو
شمارهٔ ۱۱۷ — در موسم بهار چو نرگس ز شوق می
شمارهٔ ۱۱۳ — پروانه گو بمیر ز غیرت که شمع را
شمارهٔ ۱۱۶ — گرد کین شد دوستان را سد راه التفات
شمارهٔ ۱۲۶ — به چشم کم مبین در نامهٔ اعمال ما زاهد
شمارهٔ ۱۲۵ — ما بادهٔ عتاب ز لعل تو می کشیم
شمارهٔ ۱۲۸ — گر نباشد گل به فرق ما چو گلبن گو مباش
شمارهٔ ۱۲۴ — تو نونهالی و ما همچو ریشه ایم تو را
شمارهٔ ۱۲۷ — بس که جانش بر لب از رنج خمار ِ مِی رسید
شمارهٔ ۱۲۱ — تا وصف قد نازک او پیش گرفته
شمارهٔ ۱۲۳ — جامم به غیر کاسهٔ زانوی فکر نیست
شمارهٔ ۱۲۲ — ملایم می شود در گفتگو هر کس که کامل شد
شمارهٔ ۱۲۹ — آدمی در عهد پیری بی خرد گردد غنی