شمارهٔ ۹۷ قصاب کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت از درد و رنج عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر کسی عشق را تجربه نکرده باشد، مانند نهالی است که ثمر ندارد. او از درد جدایی و شب‌های بی‌خوابی سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ رنگی بالاتر از سیاهی وجود ندارد. شاعر می‌گوید که حتی جام شراب هم نمی‌تواند او را مست کند، چرا که برای به دست آوردن آن باید خون دل بدهد. او آرزو می‌کند که هرگز صبحی در کار نباشد تا از شب‌های عاشقی‌اش لذت ببرد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در عشق جز درد و رنج راهی وجود ندارد و از منت‌کشی و عذاب کشیدن به خاطر عشق شکایت می‌کند.