غزلیات — دیوان اشعار قصاب کاشانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار قصاب کاشانی
Author: قصاب کاشانی

قصاب کاشانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — ساقی بیا که باز خراب است حال ما
شمارهٔ ۲ — ای ذات پاکت از همه ماسوا، سوا
شمارهٔ ۶ — خط سبز از رخت چون سر زند جان می‌کند پیدا
شمارهٔ ۴ — ای کز دو زلف سرکشت داریم در تن تاب‌ها
شمارهٔ ۷ — تا گشود از بهر گفتاری لب خاموش را
شمارهٔ ۸ — ز جوش عاشقان گرم است بزم آن شاه خوبان را
شمارهٔ ۵ — نهاده حسن تو بنیاد دلربایی را
شمارهٔ ۱ — اول به نام آنکه زد این بارگاه را
شمارهٔ ۱۴ — در خون جگر همچو حباب است دل ما
شمارهٔ ۱۰ — اگر آن شمع بزم دل رود مستانه در صحرا
شمارهٔ ۹ — ز سنبل بند بر دل می‌گذارد موی این صحرا
شمارهٔ ۱۲ — توان دیدن ز روی پیرهن چون گل صفایش را
شمارهٔ ۱۵ — ز هر جانب که آن سرو روان خندان شود پیدا
شمارهٔ ۱۱ — می‌رساند از ره ظلمت به منزل مور را
شمارهٔ ۱۳ — ز تأثیر محبت سوخت در دل کینه عاشق را
شمارهٔ ۱۶ — بیایید ای حریفان تا مگر جوییم راهی را
شمارهٔ ۲۳ — افزود عکس رویش خوش بر صفای مینا
شمارهٔ ۲۴ — بازآ که دل از داغ تو آراسته تن را
شمارهٔ ۱۸ — صیاد به من تنگ چنان کرده قفس را
شمارهٔ ۱۷ — پیچ و تاب زلف مشکینت شده زنجیرها
شمارهٔ ۲۰ — بکش از رخ نقاب و بر فروزان عارض گل را
شمارهٔ ۲۱ — چند روزی شد که حیرانم نمی‌دانم چرا
شمارهٔ ۱۹ — عشقت چو شمع سوخت سراپا تن مرا
شمارهٔ ۲۲ — تا نگاه دل‌فریبش در نظر دارد مرا
شمارهٔ ۳۲ — گر شود آن شوخ با من مهربان دارم عجب
شمارهٔ ۲۶ — ای خرم از نسیم وصالت بهارها
شمارهٔ ۲۷ — دل پر از افغان و ظاهر خالی از جوشیم ما
شمارهٔ ۲۹ — مگر آن آتشین‌خو آگه از بخت من است امشب
شمارهٔ ۲۸ — کی ز جور دهر کم فرصت الم داریم ما
شمارهٔ ۳۰ — گفتگویت در تبسم می‌کند شکر در آب
شمارهٔ ۳۱ — عمریست در خیال تو از روز تا به شب
شمارهٔ ۲۵ — تا کرده محبت هدف تیر تو جان را
شمارهٔ ۳۹ — ای دل بیهده گفتار ادب باش ادب
شمارهٔ ۳۴ — هر کجا عکس جمال یار می‌افتد در آب
شمارهٔ ۳۳ — روشن شده از حسن تو کاشانه‌ام امشب
شمارهٔ ۳۵ — چو رخ برتافت دیدم طره گیسوی یار امشب
شمارهٔ ۳۸ — دارم از دست تو شب تا صبح با چشمی پر آب
شمارهٔ ۳۶ — دعوی لبت دمی که به مرجان کند در آب
شمارهٔ ۳۷ — چو عکس خویش نمودار می‌کند مهتاب
شمارهٔ ۴۰ — از تو در خاطر هر ذره تمنایی هست
شمارهٔ ۴۱ — بس ‌که بر جانم ز مژگانت خدنگ افتاده است
شمارهٔ ۴۴ — عالمی را سوختی از جلوه ای رعنا بس است
شمارهٔ ۴۲ — برده دل از من پری‌رویی نمی‌گویم که کیست
شمارهٔ ۴۳ — دیده خون‌بار ما چون گشت گریان مفت ماست
شمارهٔ ۴۷ — خاک رخسارش که دل در پیچ و تاب انداخته است
شمارهٔ ۴۶ — نخلی است روزگار و مرا تیشه شیشه است
شمارهٔ ۴۸ — چرخ از آن روزی که سرگردانی خود دیده است
شمارهٔ ۴۵ — از لبش گفتار و گفتار از دهن نازک‌تر است
شمارهٔ ۵۱ — کوکبم شد تار و سالم خشک و ماهم پاک سوخت
شمارهٔ ۵۶ — آن شوخ دل‌آرا رخ زیباش لطیف است
شمارهٔ ۵۰ — چرخ مینا رنگ هر زهری که در پیمانه ریخت
شمارهٔ ۵۲ — از قدت امروز گلشن را صفای دیگر است
شمارهٔ ۵۵ — شبم به محنت و روزم به هجر یار گذشت
شمارهٔ ۵۳ — مهر تو به هر سینه عیان است و عیان نیست
شمارهٔ ۵۴ — رفته‌رفته رفتم از یادت ببین احوال چیست
شمارهٔ ۴۹ — آخر آن وحشی نگه بر دل ره تدبیر بست
شمارهٔ ۵۷ — بر هر که نیک دیده گشادم فنای تو است
شمارهٔ ۵۹ — هر داغ دل ز پرتو حسنت ستاره‌ای است
شمارهٔ ۵۸ — روزی که کرد گردون غم‌های یار قسمت
شمارهٔ ۶۱ — می‌کنم طوفی نمی‌دانم که طوف کوی کیست
شمارهٔ ۶۰ — ای خوش آن عالم که در وی راه پای غم نداشت
شمارهٔ ۶۲ — پیش شمشیر تو تسلیم شدن دین من است
شمارهٔ ۶۳ — یک نفس بی یاد جانان زندگانی مشکل است
شمارهٔ ۶۴ — در کف عاشق به غیر برگ کاهی بیش نیست
شمارهٔ ۶۵ — اگر داغ جنون خون بر دل ما می‌کند مرد است
شمارهٔ ۶۶ — به رخ شکستن طرف کلاه بابت کیست
شمارهٔ ۷۰ — آن کس که بار عشق به آهی کشیده است
شمارهٔ ۶۷ — یاد تو مونس شب تار دل من است
شمارهٔ ۷۲ — بر سر تو را چو طره کاکل شکسته است
شمارهٔ ۶۸ — با تو همین یک سخنم آرزو است
شمارهٔ ۶۹ — در شهربند عمر که کس را دلیل نیست
شمارهٔ ۷۱ — منم که وصف تو آرایش بیان من است
شمارهٔ ۸۰ — سیر دنیا یک قدم نشو و نمایی بیش نیست
شمارهٔ ۷۴ — سرم ز مَندَل و دوشم گر از عبا خالی است
شمارهٔ ۷۳ — آتشین‌خو دلبری دارم که عالم زار اوست
شمارهٔ ۷۶ — آنکه همچون جان تنگت دست در آغوش داشت
شمارهٔ ۷۵ — ماییم که جز اشک ندامت بر ما نیست
شمارهٔ ۷۷ — کوی یار است و به هر گوشه بلا ریخته است
شمارهٔ ۷۸ — باد رنجور آن تنی کز درد او بیمار نیست
شمارهٔ ۷۹ — آرام نگاهت ز دل سنگ گرفته است
شمارهٔ ۸۳ — خوشه خرمن ما را دل صد چاک بس است
شمارهٔ ۸۷ — از کج‌نهاد سرنزند جز بیان کج
شمارهٔ ۸۵ — همرهان بر سینه بی دلدار سنگ ما عبث
شمارهٔ ۸۸ — ای خطّت از قلمرو خوبی ستانده باج
شمارهٔ ۸۴ — روی بر آیینه ز آن رخسار می‌گویم حدیث
شمارهٔ ۸۱ — خال عنبربو جدا و خط مشکین‌مو جداست
شمارهٔ ۸۶ — ای وصل تو را آرزوی دل شده باعث
شمارهٔ ۸۲ — تن چه باشد چاردیوار بنای عاریت
شمارهٔ ۸۹ — خون می‌خورم ز عشق و مدارم گرفته اوج
شمارهٔ ۹۰ — روز اول چون حباب از هم‌نشینی‌های موج
شمارهٔ ۹۲ — رفت شب تا پرده از رخسار بگشاید صباح
شمارهٔ ۹۴ — مبین به عارض آن سبز گندمین گستاخ
شمارهٔ ۹۶ — ای با رخ تو خال سفید و سیاه و سرخ
شمارهٔ ۹۳ — دمید خط ز لب یار و شد بهار قدح
شمارهٔ ۹۵ — تنها در این هوا نه همین آب کرده یخ
شمارهٔ ۹۱ — خط چو سر زد عارض دلدار می‌یابد فرح
شمارهٔ ۹۷ — آن را که داغ عشقش پا تا به سر نباشد
شمارهٔ ۱۰۰ — بوی عود و بید در مجمر مشخص می‌شود
شمارهٔ ۹۹ — ندارد مرگ هر کس کشته آن تیر مژگان شد
شمارهٔ ۱۰۱ — به عشقی کرده‌ام در بحر مأوا تا چه پیش آید
شمارهٔ ۱۰۳ — اسیران را زیانی از گرفتاری نمی‌باشد
شمارهٔ ۱۰۴ — به هر نفس دلم از داغ یار لرزد و ریزد
شمارهٔ ۱۰۲ — بیرون خیالت از دل غافل نمی‌رود
شمارهٔ ۹۸ — کی تواند هر طبیبی چاره هجران کند
شمارهٔ ۱۰۸ — برافکندی ز رخ تا پرده ظلمت از جهان گم شد
شمارهٔ ۱۱۰ — نگاهم چون دچار عارض آن دل‌ربا گردد
شمارهٔ ۱۰۹ — لبش بر گردن عاشق بسی حقّ نمک دارد
شمارهٔ ۱۱۱ — عاقبت کوی تو ما را مسکن دل می‌شود
شمارهٔ ۱۱۲ — دلم شبی که به شکّر لبی خطاب ندارد
شمارهٔ ۱۰۷ — در حدیث لعلش آتش از زبانم می‌چکد
شمارهٔ ۱۰۶ — هر دم از شوق تو چشم اشکبارم گل کند
شمارهٔ ۱۰۵ — عزیزا چون به من دل مهربان کردی خوشت باشد
شمارهٔ ۱۱۴ — سر در ره جانانه فدا شد چه به جا شد
شمارهٔ ۱۱۶ — نشستن با تو و بر خود نبالیدن ستم باشد
شمارهٔ ۱۱۷ — آن سرو سیم‌اندام من چون از گلستان بگذرد
شمارهٔ ۱۱۵ — عجب مدار گرم دل ز دیدگان بچکد
شمارهٔ ۱۲۰ — دلم تا کرد یاد از آن رخ جانانه روشن شد
شمارهٔ ۱۱۸ — تا دست شانه در شکن زلف یار بود
شمارهٔ ۱۱۹ — ز وصلش دور بودم جان ز بس می‌رفت و می‌آمد
شمارهٔ ۱۱۳ — گاه آبادم نماید گاه ویرانم کند
شمارهٔ ۱۲۶ — روزی که خط به گرد رخش جلوه‌گر شود
شمارهٔ ۱۲۷ — عشق آن روزی که با دل‌ها نمک را تازه کرد
شمارهٔ ۱۲۸ — مگر تیر جفای یار پر در بسترم دارد
شمارهٔ ۱۲۱ — روز نوروز علاج شب هجران نکند
شمارهٔ ۱۲۲ — چون خونم از دو دیده گریان روان شود
شمارهٔ ۱۲۴ — لب‌تشنه نیاز چو بی‌تاب می‌شود
شمارهٔ ۱۲۳ — از ازل در رحم آنگه که حیاتم دادند
شمارهٔ ۱۲۵ — تنم به هیچ مکان بی رخت قرار ندارد
شمارهٔ ۱۳۴ — عمر چون بی آرزوی لعل جانان بگذرد
شمارهٔ ۱۳۵ — وصالت بی‌کسان را جمله کس باشد اگر باشد
شمارهٔ ۱۳۶ — هرکجا آیینه رخسار او پیدا شود
شمارهٔ ۱۳۰ — از دل اول، باده مهر کارها را می‌برد
شمارهٔ ۱۳۱ — خورشید تف از عارض تابان تو دارد
شمارهٔ ۱۳۲ — عشق بی‌دردسر نمی‌باشد
شمارهٔ ۱۳۳ — قوّتی نه در تن من نه توانی مانده بود
شمارهٔ ۱۲۹ — خوبان چو خنده بر من بی‌تاب کرده‌اند
شمارهٔ ۱۴۱ — اسیران جای هم از خاک دامن‌گیر هم دارند
شمارهٔ ۱۳۹ — در دل به جز از عکس رخ دوست نگنجد
شمارهٔ ۱۴۰ — نه دل جدا ز تو بیدادگر توانم کرد
شمارهٔ ۱۳۷ — درشتی از مزاج سخت‌طینت کم نمی‌گردد
شمارهٔ ۱۴۳ — دل من چون به هوای سفری برخیزد
شمارهٔ ۱۴۴ — در دل خیال یار بسی جلوه می‌کند
شمارهٔ ۱۴۲ — بیا که بی گل رویت دلم قرار ندارد
شمارهٔ ۱۳۸ — از آن رو سرمه دنباله‌دارش قصد جان دارد
شمارهٔ ۱۴۷ — چون شامِ قدر بر همه مستور می‌شود
شمارهٔ ۱۴۸ — هر دل که تیر غمزه او را هدف شود
شمارهٔ ۱۵۰ — خوب‌رویان چون سپاه غمزه را رو می‌دهند
شمارهٔ ۱۴۹ — سوختم از هجر تا جانان به فریادم رسد
شمارهٔ ۱۵۲ — عشق‌بازان جمله گلچین گلستان تواند
شمارهٔ ۱۵۱ — نه همین زآتش عشقت دل و جان می‌سوزد
شمارهٔ ۱۴۵ — آن کس که شبی دیده بیدار ندارد
شمارهٔ ۱۴۶ — ز من دل برده دلداری که از اهل وفا رنجد
شمارهٔ ۱۵۸ — چو باز کرد شکرخنده شد اسیر شکر
شمارهٔ ۱۵۶ — می‌کند هر دم به قصدم چرخ تقدیر دگر
شمارهٔ ۱۵۹ — ای خرم آن زمان که بود یار در کنار
شمارهٔ ۱۵۷ — صبح وصال را اثر آمد هزار شکر
شمارهٔ ۱۵۳ — به چشم عبرت اوضاع جهان گر، دیدنی دارد
شمارهٔ ۱۵۴ — ای تیغ غمزه تو به وقت غضب لذیذ
شمارهٔ ۱۶۰ — بتی دارم به حسن از کافرستان کافرستان‌تر
شمارهٔ ۱۵۵ — پس از دیدار قاصد چون فتادم دیده بر کاغذ
شمارهٔ ۱۶۲ — دارم بتی ز کج کلهان کج‌کلاه‌تر
شمارهٔ ۱۶۵ — آب شد دل دست و پا از من نمی‌آید دگر
شمارهٔ ۱۶۳ — شد مرا تا دل ز عکسی روی آن جانانه پر
شمارهٔ ۱۶۶ — شده‌ست از بس که روز از ماه و ماه از سال رسواتر
شمارهٔ ۱۶۷ — ای کعبه ارباب وفا کوی رفوگر
شمارهٔ ۱۶۸ — در قفس جا دارم و غافل ز صیادم هنوز
شمارهٔ ۱۶۴ — عشق داد از درد او هر لحظه پیغام دگر
شمارهٔ ۱۶۱ — ندیدم چون تو شوخ از سرکشی برگشته‌مژگان‌تر
شمارهٔ ۱۷۲ — گر شوی آشنا به سوز و گداز
شمارهٔ ۱۶۹ — تار قانون جهان ساز نگردد هرگز
شمارهٔ ۱۷۰ — آن روز که کردند به دل تخم وفا سبز
شمارهٔ ۱۷۱ — با دل غم‌دیده‌ای صیدافکن عاشق‌نواز
شمارهٔ ۱۷۳ — بازم از خون جگر دیده تر شد لبریز
شمارهٔ ۱۷۴ — در دلم عیشی که می‌بینم غم یار است و بس
شمارهٔ ۱۷۵ — آنچه ناید هرگزم از دست تدبیر است و بس
شمارهٔ ۱۷۶ — غرقه دریای عشقیم از کنار ما مپرس
شمارهٔ ۱۸۳ — مهی دارم که هرگه پرده بردارد ز رخسارش
شمارهٔ ۱۷۸ — گه انیس دشت و گاهی محرم گلزار باش
شمارهٔ ۱۷۹ — به نوعی گرم رفت از سینه بیرون تیر مژگانش
شمارهٔ ۱۸۱ — ای دل همیشه طالب دیدار یار باش
شمارهٔ ۱۸۰ — کنی گر رو به صحرا روی صحرا می‌شود آتش
شمارهٔ ۱۸۲ — قانع دلا به خشک و تر روزگار باش
شمارهٔ ۱۸۴ — به پاسبانی یک قطره آب گوهر خویش
شمارهٔ ۱۷۷ — حجاب از رخ چو بردارد نگاهش
شمارهٔ ۱۸۶ — هزار حیف کزین عمر پنج‌روزه خویش
شمارهٔ ۱۸۸ — بدان قرار که تن را بود به جان اخلاص
شمارهٔ ۱۹۱ — منم فتاده به راه تو خاکسار مشخّص
شمارهٔ ۱۸۷ — صدای بال جبریل است آواز پر تیرش
شمارهٔ ۱۹۲ — ای پای تا به سر همه عضوت تمام، فیض
شمارهٔ ۱۹۰ — می‌کند بی‌گنه‌ام هر نفس آن یار قصاص
شمارهٔ ۱۸۵ — ماییم و درد و داغ دل بی‌قرار خویش
شمارهٔ ۱۸۹ — عشق آمد و مرا ز الم می‌کند خلاص
شمارهٔ ۱۹۷ — یار هجران وفا کند به غلط
شمارهٔ ۱۹۴ — می‌دهد هر ساعتی چشمش شرابم ز اعتراض
شمارهٔ ۱۹۵ — می‌رسد هر لحظه زخم تازه بر جان بی‌غلط
شمارهٔ ۱۹۶ — دل به دهر حیله‌گر دادم غلط کردم غلط
شمارهٔ ۱۹۸ — چون سبزه از کنار گلستان دمیده خط
شمارهٔ ۱۹۹ — به هر کجا که روی باشدت خدا حافظ
شمارهٔ ۲۰۰ — گوییا خط عارض آن دل‌ربا را کرده حفظ
شمارهٔ ۱۹۳ — چندان‌که حمد و سجده بود در نماز فرض
شمارهٔ ۲۰۱ — مرا که هست ز هر باب کردگار حفیظ
شمارهٔ ۲۰۴ — هم در زمین و هم به سما می‌کنم سماع
شمارهٔ ۲۰۷ — ز دیدن تو شود دیده را حیا مانع
شمارهٔ ۲۰۶ — لب آن شوخ طالب علم خندان است در واقع
شمارهٔ ۲۰۳ — ای ز رخسار تو شب سوختن آموخته شمع
شمارهٔ ۲۰۵ — ای قدّ تو چون معنی برجسته مصرع
شمارهٔ ۲۰۸ — بسوز بر تن خاکی ز داغ یار چراغ
شمارهٔ ۲۰۲ — من که در بزم تو دارم راه پایی همچو شمع
شمارهٔ ۲۱۶ — گشت آن روزی که پیدا در سرم سودای عشق
شمارهٔ ۲۱۴ — گر نخواهی سازدت در بزم بی‌مقدار حرف
شمارهٔ ۲۱۵ — غم از آیینه خاطر زدودم تا شدم عاشق
شمارهٔ ۲۱۱ — روز و شب در بزم دوران بی‌قرارم همچو دف
شمارهٔ ۲۰۹ — تنها نه دل لاله کباب است در این باغ
شمارهٔ ۲۱۲ — دیده تا چند به دیوار تو یا شاه نجف
شمارهٔ ۲۱۰ — رویت از آیینه ای دلدار می‌گیرم سراغ
شمارهٔ ۲۱۳ — مقصد عاشق همین یار است دنیا بر طرف
شمارهٔ ۲۱۸ — کم خور ای روشن‌ضمیر از سفره دو نان نمک
شمارهٔ ۲۲۰ — پس از وفاتم اگر بگذری تو بر سر خاک
شمارهٔ ۲۱۷ — می‌روم تا کوی جانان آخر از تأثیر عشق
شمارهٔ ۲۲۲ — عالم همه باطل غم عالم همه باطل
شمارهٔ ۲۱۹ — ای در نظرم نشو و نمای تو مبارک
شمارهٔ ۲۲۴ — نمی‌رفتم برون از جاده گر هشیار می‌بودم
شمارهٔ ۲۲۱ — دهری که از او کام روا نیست چه حاصل
شمارهٔ ۲۲۳ — برنمی‌آید به کار کس ثبات بی‌محل
شمارهٔ ۲۳۲ — به عشق تو گر سر نبازم چه سازم
شمارهٔ ۲۲۹ — ما اسیران همه مرغان خوش‌الحان همیم
شمارهٔ ۲۳۱ — من آن نخلم که چون در موسم حاصل ثمر ریزم
شمارهٔ ۲۳۰ — شد گرم تمنای تو سودای نگاهم
شمارهٔ ۲۲۶ — ای شمع دل‌افروز به قربان تو گردم
شمارهٔ ۲۲۸ — تا بار عشق بر دل پرغم گذاشتیم
شمارهٔ ۲۲۵ — ز حرف مدعی از الفت دلدار می‌ترسم
شمارهٔ ۲۲۷ — بیا که بی تو دمی نیست که اضطراب ندارم
شمارهٔ ۲۳۴ — میان خوب‌رویان تا نمودند انتخاب از هم
شمارهٔ ۲۳۳ — تا خون خویش در ره جانانه ریختیم
شمارهٔ ۲۳۸ — ای خوش آن روز که از خواب گران برخیزم
شمارهٔ ۲۳۷ — زآتش عشق تو در هرجا که مأوا می‌کنم
شمارهٔ ۲۳۶ — چگونه پیش تو آیم فسانه‌ای که ندارم
شمارهٔ ۲۳۵ — در عشق عاقبت به بلا مبتلا شدیم
شمارهٔ ۲۳۹ — عاشقم عاشقم به یار قسم
شمارهٔ ۲۴۰ — در هر دو جهان عاقل و فرزانه نباشم
شمارهٔ ۲۴۸ — کارم ز عقل راست نشد بر جنون زدم
شمارهٔ ۲۴۵ — درون آشیان از بیضه تا من سر برآوردم
شمارهٔ ۲۴۷ — ای ز آتش حسن تو شبستان وفا گرم
شمارهٔ ۲۴۱ — بر میان تاری ز زلف یار می‌خواهد دلم
شمارهٔ ۲۴۴ — سوختم مهر یار را نازم
شمارهٔ ۲۴۲ — مردیم ز غم تا به تو خودکام رسیدیم
شمارهٔ ۲۴۳ — شبی ای مه به پابوست رسیدن آرزو دارم
شمارهٔ ۲۴۶ — گر در این ظلمت چراغی پیش پا می‌داشتم
شمارهٔ ۲۵۱ — تا چون نگه توان شد دور از میان مردم
شمارهٔ ۲۵۲ — بهر قتلم داد پیغامی که من می‌خواستم
شمارهٔ ۲۵۳ — با آنکه در قلمرو هستی یگانه‌ام
شمارهٔ ۲۵۴ — گفت دلبر بر من از حسرت نگر گفتم به‌چشم
شمارهٔ ۲۵۶ — زنم گردم غبار خاطر دلدار می‌گردم
شمارهٔ ۲۵۰ — به بزم دهر حرف دشمنی عام است می‌دانم
شمارهٔ ۲۵۵ — همان به دیده غباری که داشتم دارم
شمارهٔ ۲۴۹ — کجاست دیده که رو سوی یار خویش کنم
شمارهٔ ۲۶۴ — عمری است سراسر که به آزار منم من
شمارهٔ ۲۶۲ — داغ دل را کرد از چاک آشکارا پیرهن
شمارهٔ ۲۵۷ — روزی به دو زانو بر دلدار نشستم
شمارهٔ ۲۵۸ — به چشم کم مبین بر آن من در خسته‌جانی هم
شمارهٔ ۲۶۳ — نه همچون خال بر کنج لبش جا می‌توان کردن
شمارهٔ ۲۶۱ — ساقی بیا و در قدح از لطف باده کن
شمارهٔ ۲۶۰ — شدم تسلیم درکوی تو منزل را تماشا کن
شمارهٔ ۲۵۹ — ساقی کجاست کز می گلگون نشسته باشیم
شمارهٔ ۲۶۸ — شوی هرجا دچار چشمش اظهار محبت کن
شمارهٔ ۲۶۹ — ای که خاک آستانت سجده‌گاه عاشقان
شمارهٔ ۲۷۲ — حسن تو از نور است و جان، نیمی از این نیمی از آن
شمارهٔ ۲۶۵ — خوش عشرتی است با دل دانا گریستن
شمارهٔ ۲۷۰ — سراپایم چمن شد بس گل حسرت دمید از من
شمارهٔ ۲۷۱ — عالما علم ز دل‌ها نه تو داری و نه من
شمارهٔ ۲۶۶ — کی شود معلوم هر بیگانه‌ شرح حال من
شمارهٔ ۲۶۷ — سرکن سخن از آن لب و دفع ممات کن
شمارهٔ ۲۷۷ — رفتی ز چشم و ماند به‌جا ماجرای تو
شمارهٔ ۲۷۶ — درد او هرچند بسیار است در جان باش گو
شمارهٔ ۲۷۹ — حدیث شام هجر از بلبل طرف چمن بشنو
شمارهٔ ۲۷۸ — بیا ای بلبل از من گفتگوهای حزین بشنو
شمارهٔ ۲۷۳ — من نمی‌گویم که منع نرگس غماز کن
شمارهٔ ۲۷۴ — مرا که نیست دمی روح در بدن بی تو
شمارهٔ ۲۷۵ — عالمی را کرده سرگردان طواف کوی تو
شمارهٔ ۲۸۰ — به خطّش می‌توان گردید رام آهسته آهسته
شمارهٔ ۲۸۳ — منم در عاشقی هم‌طالع پروانه افتاده
شمارهٔ ۲۸۶ — کی جز لبش به جای دگر می‌برم پناه
شمارهٔ ۲۸۵ — با صبر ساختم به وفا می‌برم پناه
شمارهٔ ۲۸۴ — ای نگه با نظرت هم می و هم میخانه
شمارهٔ ۲۸۸ — ای شب‌چراغ دل‌ها صهباست در پیاله
شمارهٔ ۲۸۱ — می‌رسی از راه و بهر ما صفا آورده‌ای
شمارهٔ ۲۸۷ — ترک سر ناگفته دل بر مهر جانان بسته‌ای
شمارهٔ ۲۸۲ — شد از فراق توام قامت کشیده خمیده
شمارهٔ ۲۹۳ — شود بس از نگاهی عارض آن تندخو رنگی
شمارهٔ ۲۹۰ — ز خود در عشق چون پروانه باید بی‌خبر گردی
شمارهٔ ۲۹۲ — تا کی فراق‌نامه‌ات انشا کند کسی
شمارهٔ ۲۹۱ — تا کی به بزم شوق غمت جا کند کسی
شمارهٔ ۲۹۵ — آنکه رخ بنمود و روشن ساخت جان در تن تویی
شمارهٔ ۲۹۶ — رخ نمودی عاشقم کردی گذشتی یار هی
شمارهٔ ۲۹۴ — به قدر دوستی بر حال مشتاقان نظر داری
شمارهٔ ۲۸۹ — دلا به کار جهان اضطراب یعنی چه
شمارهٔ ۳۰۱ — ای مهر دل‌فروز گل روی کیستی
شمارهٔ ۲۹۹ — می‌کنم کعبه صفت طوف سر کوی کسی
شمارهٔ ۳۰۲ — ای تندخو ز چیست که یارم نمی‌شوی
شمارهٔ ۳۰۰ — هرگز به کام دل ننشستیم رو‌به‌روی
شمارهٔ ۳۰۳ — نفس در سینه‌ام چون ناله تار است پنداری
شمارهٔ ۲۹۷ — یاد ما هرگز نکردی یار هی
شمارهٔ ۳۰۴ — در کعبه و بتخانه ز حسن تو صنم های
شمارهٔ ۲۹۸ — جان من گر شدی از صحبت من سیر بگوی
شمارهٔ ۳۰۹ — به خود چند ای دل بی‌طاقت از افسانه‌ها پیچی
شمارهٔ ۳۱۰ — مگر آن زمان به حال دل من رسیده باشی
شمارهٔ ۳۰۶ — بازآ که ز دل زنگ‌زدا بلکه تو باشی
شمارهٔ ۳۱۲ — در ره عشق اگر پیرو دردی مردی
شمارهٔ ۳۰۸ — بگذشت ز حد کار دل زار کجایی
شمارهٔ ۳۰۷ — بینا نیم آن لحظه که با ما تو نباشی
شمارهٔ ۳۱۱ — بشنوی گر ز من غمزده پندی مردی
شمارهٔ ۳۰۵ — بس که کردم گریه شد خونابم از اعضا تهی
شمارهٔ ۳۱۴ — بر رخ هر آرزو در بند تا محرم شوی
شمارهٔ ۳۱۶ — مطلع نگاهم شد باز کرده آغوشی
شمارهٔ ۳۱۷ — نیست هم‌دردی که بردارد ز دل بار کسی
شمارهٔ ۳۱۵ — بتی دارم که لعلش با لب کوثر کند بازی
شمارهٔ ۳۱۳ — در زمان ما نمی‌بارد سحاب زندگی