شمارهٔ ۲۹ قصاب کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و جدایی سخن می‌گوید و ابراز ناراحتی می‌کند که هیچ‌کس از احساسات و زخم‌های او خبر ندارد. او به سنگدلی معشوق اشاره می‌کند و از این که لیلی (معشوق) از زاری او بی‌خبر است، افسوس می‌خورد. در نهایت، شاعر به زیبایی و طرز فکر نکویان اشاره می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که مانند گل شکفته باشد، اگرچه همدم صبایی ندارد.