شمارهٔ ۳۳ - در مدح و اظهار خلوص و عرض صمیمیت قوامی رازی
قوامی رازی / دیوان اشعار / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای بزرگ ملک و دین از حشمت درگاه تو
یافت استم نام و خواهم بعد از این نان یافتن
از همه عالم رهی را انس با آن مجلس است
کز تو شاید انس جان از انس و ز جان یافتن
هست مداحت چو من لیکن چو تو ممدوح نیست
گرچه بتوان یافت چون من چون تو نتوان یافتن
ترک ممدوحان کنم با تو که شرط حکمت است
ملک دیوان کندن از ملک سلیمان یافتن
هرکجا تو رفت خواهی بنده اندر خدمت است
با روانی دردیاب از بهر درمان یافتن
تا نپنداری که پای از امر تو بیرون نهم
هست فرمانم تو را تا وقت فرمان یافتن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به عظمت و مقام بلند خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها شخصی چون او نمی‌تواند به ستایش خداوند بپردازد. او از عشق و انس بین انسان و خدا سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در هرجا خداوند باشد، بنده‌اش در خدمت اوست. شاعر تأکید می‌کند که از فرمان خداوند خارج نخواهد شد و هدفش همواره یافتن نان و روزی از طریق فرمانبرداری و ارتباط با خداست. این شعر نمایانگر ارتباط عمیق و محبت‌آمیز شاعر به خداوند و تمایل او به خدمتگزاری است.