شمارهٔ ۲ غبار همدانی
غبار همدانی / دوبیتی‌ها / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
چه خوش بی در عدم ویرانه‌ای بی
مرا چون جغد در وی لانه‌ای بی
ببینم آنکه جایی بی به عالم
که آنجا نام آب و دانه‌ای بی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به احساس پوچی و بیایندگی اشاره می‌کند. او خود را مانند جغدی می‌بیند که در لانه‌ای ویران و بی‌حاصل زندگی می‌کند. شاعر آرزو دارد جایی را ببیند که در آن آب و دانه‌ای وجود نداشته باشد و تصویر مکان‌های خشک و خالی را به ذهن می‌آورد. به طور کلی، این شعر به تنهایی و فقدان معنا در زندگی اشاره دارد.