غبار همدانی
زندگی‌نامهٔ غبار همدانی
سید حسین رضوی معروف به غبار همدانی (زادهٔ ۱۲۷۰ یا ۱۲۶۵ قمری در همدان - درگذشتهٔ ۱۳۲۲ قمری) شاعر همدانی است. وی از دومان حاج سید صادق امام جمعهٔ همدان و از سادات کبابى آن دیار بود. وى در همدان قدم به عرصه هستى نهاد. علوم ادبى و عربى را در زاگاهش فراگرفت و با استعداد سرشار و هوش و ذکاوت فوقالعادهاى که داشت در تحصیل دانش، پیشرفت چشمگیرى از خود نشان داد و در شمار استادان بنام شعر و ادب همدان قرار گرفت. غبار چندى در طریق عرفان قدم گذشت و به سیر و سلوک در این رهگذر عمر صرف کرد. دیوان شعر غبار با این که بیش از هزار بیت نیست، اما مکرر در همدان و اصفهان و تهران طبع و نشر گردیده است. وى در همدان درگذشت و پیکرش را به قم منتقل کرده در صحن حضرت معصومه (س) به خاک سپردند. طبق تنها اثر باز مانده از وی (دیوان اشعار) غبار عارفی رنج کشیده و سوخته در عشق است. مرحوم آیت‌الحق شیخ محمد جواد انصاری همدانی (وفات: ۱۳۳۹ شمسی) دربارهٔ وی گفته است که «جذبهٔ عشق الهی به غبار رسید و او سوخت». شیوهٔ او در شعر همان طرز بازگشت است و نظر به حافظ و سعدی و خاقانی دارد. بعضی از غزلهای او بسیار قوی است. دیوان غبار همدانی به همت دو تن از همراهان گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار غبار همدانی
شعرهای غبار همدانی
- شمارهٔ ۲ — اگر دانستمی آیین آن زلف پریشان را
- شمارهٔ ۷ — ای نهان ساخته رخ در تُتُق پردۀ غیب
- شمارهٔ ۵ — برآن سرم که چو گُل برکشد زچهره نقاب
- شمارهٔ ۸ — خروشی دوش از میخانه برخاست
- شمارهٔ ۴ — امشب خروس از نیمه شب بگرفته راه بام را
- شمارهٔ ۱ — دلم دارد بدان زلف چلیپا
- شمارهٔ ۶ — گر خورم گرداب سان دریای آب
- شمارهٔ ۳ — ساقیا لبریز کن پیمانه را
- شمارهٔ ۱۳ — از آتش دل آهم تا روی پوش برداشت
- شمارهٔ ۱۱ — گریزی نیست از کوی تو ای دوست
- شمارهٔ ۱۰ — ساقی بیار باده که دوشم خیال دوست
- شمارهٔ ۱۶ — بر زلف تو تا باد صبا را گذر افتاد
- شمارهٔ ۹ — لب لعلت گزیدنم هوس است
- شمارهٔ ۱۴ — مطرب دلم ز پرده به در میرود بخوان
- شمارهٔ ۱۲ — بغیر از باده داروی طرب چیست
- شمارهٔ ۱۵ — هرکه خو با دلبر ترسا گرفت
- شمارهٔ ۱۷ — صبا از زلف مُشکین عُقده وا کرد
- شمارهٔ ۲۰ — دل دیوانه زان پیوسته خو با کودکان دارد
- شمارهٔ ۱۹ — تا جام باده بر لب ساقی گذر نکرد
- شمارهٔ ۱۸ — نسیم صبحگاهی چون شمیم زلف یارآرد
- شمارهٔ ۲۳ — گر به دنبال تو یک ناله ام از دل خیزد
- شمارهٔ ۲۲ — به کوی میکده دی هاتفی بشارت برد
- شمارهٔ ۲۴ — امروز اگر به سنگی مینای جان توان زد
- شمارهٔ ۲۱ — ما را به یک کرشمه ز اهل نیاز کرد