شمارهٔ ۳۱ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از سردرگمی و ناکامی در فهم واقعیات زندگی صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که در دنیا بیهوده به دنبال سود و زیان است و مانند قلمی بدون مغز و با دو رو و زبان به فرمان دیگران عمل می‌کند. در واقع، او نشان می‌دهد که در مواجهه با زندگی و چالش‌های آن، احساس ضعف و سردرگمی دارد.