شمارهٔ ۴۵ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به فکر و نگرانی شاعر درباره عمر و پیری اشاره دارد. او از طرف مقابل می‌پرسد که تا کی می‌خواهد در سرکشی و بی‌توجهی باقی بماند و از زیبایی‌های زندگی استفاده نکند. اشاره به اینکه زیبایی و جوانی به زودی زوال می‌یابند و نباید فرصت‌ها را از دست داد.