غزل شمارهٔ ۱۰۳ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حافظ به یاد روزهای خوش وصل یاران و دوستان سروده شده‌است. روزهایی که شاعر با یاران و محبوبان باوفا و باصفا به شادی می می‌نوشیده است اما امروز کام او از تلخی‌های روزگار همچون زهر شده است. شاعر می‌گوید اگرچه آن یاران او را فراموش کرده‌اند اما او آنها را همیشه به‌خاطر و یاد دارد و باغ‌های آن خاطرات را با اشک روان خود آبیاری می‌کند و گل‌های باغ را تازه و خوش نگه می‌دارد. در پایان حافظ می‌سراید که رازها و اسرار آن محبوبان را برای همیشه نگه می‌دارد در روزگاری که محرمان راز از دست شده‌اند.