غزل شمارهٔ ۱۱۸ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره وصف مهربانی ساقی به شاعر است که سلطنت جم و زندگی جاودانه خضر را به او عطا کرده است. و شاعر می‌گوید که جان را باید از می و پیاله باده خواست زیرا آفرینش جان از باده و مستی است. شاعر در ادامه سپیده‌دم را و سیاهی شب را یادآور زیبایی‌های رخ و زلف یار خود می‌بیند و مستی تمام مستان را از لطف کرامت لب‌های ساقی و یار خود. در پایان شاعر از زیبایی رخ یار خود می‌گوید که صدها کشته‌مرده و چاکر را به‌گرد خود و همچون تشنگان در دور چشمه و چاه چانه خود جمع کرده است.