غزل شمارهٔ ۱۴۰ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دلشکستگی و رنجی که از رفتن محبوبش می‌کشد می‌گوید. او ابراز می‌کند که محبوبش بدون خبر رفت و دل عاشقان را تنها گذاشت. شاعر به حال خود شکایت می‌کند که آیا سرنوشت او را فراموش کرده است یا محبوبش از راه هدایت و اخلاق عبور نکرده است. او در تلاش است تا با اشک و گریه محبت را در دل محبوبش بیدار کند، اما به نتیجه‌ای نمی‌رسد، زیرا دل محبوبش سخت و سنگی است. شاعر همچنین اشاره می‌کند که هر کسی که زیبایی محبوبش را می‌بیند، با آغوشی باز به او نزدیک می‌شود و در نهایت، او مانند شمعی است که برای محبوبش فدای جانش می‌شود، در حالی که محبوب هیچ‌گاه به او توجهی نمی‌کند.