غزل شمارهٔ ۱۶۵ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده‌ی اندوه و ناامیدی شاعر نسبت به عشق و معشوقش است. شاعر بیان می‌کند که عشق و مهر معشوق از دلش خارج نخواهد شد و این یک تقدیر حتمی است. او به رنج‌ها و آزارهایی که از رقیبش متحمل شده اشاره می‌کند و می‌گوید که راهی برای آشتی وجود ندارد. شاعر همچنین به طبیعت خود به عنوان یک رند اشاره کرده و می‌گوید که سرنوشتش تغییر نخواهد کرد. او از خداوند خواسته که به او کمک کند و می‌گوید که عشقش را به طور پنهانی نگه خواهد داشت. در نهایت، شاعر از غم و درد دل ناشی از عشق صحبت می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که زخم‌هایش هرگز بهبود نخواهند یافت.