غزل شمارهٔ ۱۹۷ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

به نظر می‌رسد شاعر در این غزل به زیبایی و تأثیر عشق و جذابیت معشوق بر دل‌ها اشاره دارد. او می‌گوید که وقتی زیبایی‌ها در محیط ظهور می‌کنند، حتی زاهدان و عابدان نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند. شاعر از جوانی با قامت بلند می‌خواهد که پیش از اینکه زیبایی‌اش مورد سوءاستفاده قرار گیرد، به خود بیندیشد. عاشقان نیز هیچ فرمانی جز آنچه معشوق می‌خواهد، نمی‌پذیرند. او در ادامه به درد و رنج انسانی اشاره می‌کند که در جامعه دیده می‌شود و از ظلم سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر توصیه می‌کند که در دل غم‌ها، رازهای عشق را فراموش نکنیم و شب را به صبح برسانیم.