غزل شمارهٔ ۲۲۳ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به ابراز عشق عمیق خود به معشوق می‌پردازد و می‌گوید که هرگز نام و یاد او از دل و جانش محو نخواهد شد. او از عواطف و پیوندی که با معشوقش دارد، سخن می‌گوید و می‌افزاید که حتی غم و درد زندگی نیز نمی‌تواند این عشق را از دلش ببرد. شاعر تاکید می‌کند که این عشق چنان عمیق و پایدار است که اگرچه ممکن است هر چیزی از دلش برود، اما یاد معشوق همیشه باقی خواهد ماند. او همچنین هشدار می‌دهد که کسانی که دل به خوبان می‌سپارند، باید آمادگی درد و رنج را داشته باشند و از سرگردانی دوری گزینند.