غزل شمارهٔ ۲۳۳ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از حافظ به تَبَار در پی رسیدن به عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید هرگز دست از طلب برنمی‌دارد تا به آرزوی خود برسد؛ یا این‌که به وصال معشوق برسد یا جانش از تن خارج شود. او از حالت درونی خود می‌گوید که حتی بعد از مرگ هم حرارت عشق درونش باقی مانده و از کفن او دود برمی‌آید. شاعر خواستار آن است که معشوق خود را نشان دهد تا دیگران نیز به حالت حیرت بیفتند و به فریاد درآیند. او از حسرت و ناامیدی ناشی از ناتوانی در رسیدن به عشق خود سخن می‌گوید و در نهایت از محبوبش می‌خواهد که با نامش در محافل عشق سخن به میان بیاید.