غزل شمارهٔ ۲۴۱ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوستان و همراهان خود می‌خواهد که یادآور شب‌نشینی و مقام بندگی را برای او زنده کنند. او به خوشی‌ها، نغمه‌ها و یاد عاشقان اشاره می‌کند و از آنها می‌خواهد که در لحظات شادی، به یاد آه و ناله‌های عاشقانه باشند. همچنین به زیبایی باده و می‌کشی اشاره کرده و از یارانش می‌خواهد که به قدمت و عهد قدیمی آنها فکر کنند. شاعر به وفاداری و غم‌های آن یادآوری می‌کند و در نهایت از ساکنان عالم بالاتر می‌خواهد که نام حافظ را به خاطر بسپارند و به آستان او احترام بگذارند.