غزل شمارهٔ ۲۷۴ حافظ
حافظ شیرازی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
به بویِ گُل، نفسی همدمِ صبا می‌باش
نگویمت که همه ساله مِی پرستی کن
سه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا می‌باش
چو پیرِ سالِک عشقت به مِی حواله کند
بنوش و منتظرِ رحمتِ خدا می‌باش
گَرَت هواست که چُون جَم به سِرِّ غیب رسی
بیا و همدمِ جامِ جهان‌نما می‌باش
چو غنچه گر چه فروبستگی‌ست کارِ جهان
تو همچو بادِ بهاری گره‌گشا می‌باش
وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی
به هرزه طالبِ سیمرغ و کیمیا می‌باش
مریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظ
ولی معاشرِ رندانِ پارسا می‌باش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر حافظ، شاعر به اهمیت عشق و ارتباط با می و محبت اشاره می‌کند. او از شنونده می‌خواهد که بدون ریا و با محبت به زندگی بپردازد و لذت‌ها و زیبایی‌های آن را بشناسد. همچنین تأکید می‌کند که برای رسیدن به مقام‌های بلند، باید به می‌پرستی و عشق ورزیدن بپردازد و از روابط ناسالم فاصله بگیرد. حافظ به دنبال سادگی در زندگی و دوری از جنجال‌های دنیوی است و از مخاطب می‌خواهد که با رندان پارسا معاشرت کند و از بندگی بیگانگان پرهیز کند. در نهایت، او به تأمل و درک عمیق‌تری از زندگی و عشق دعوت می‌کند.