غزل شمارهٔ ۲۷۶ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و زیبایی می‌پردازد و حالات دل عاشق را توصیف می‌کند. شاعر می‌گوید: اگر باغبان می‌خواهد با گل‌ها صحبت کند، باید تحمل خارش‌های دوری را داشته باشد. دل باید در بند زلف محبوب بماند و مانند مرغی که به دام افتاده، صبر کند. رند عالم‌سوز باید تدبیر و تأمل داشته باشد. بر اساس تقوی و دانش نمی‌توان در مسیر عشق پیش رفت و توکل و از خودگذشتگی لازم است. زیبایی محبوب، نظربازی را حرام می‌کند و هر که بیندش، دلش باید به شوق بیفتد. همچنین شاعر به لذت‌های زندگی مانند باده‌نوشی اشاره می‌کند و می‌پرسد که چرا عاشقی باید تجمل و زینت‌های ظاهری را تحمل کند. این شعر در نهایت به شادی و نابودی دل عاشق اشاره دارد و پیوندی عمیق با عشق و زیبایی برقرار می‌کند.