غزل شمارهٔ ۲۸۵ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر حافظ، به دوره‌ای اشاره می‌شود که در آن پادشاهی به نام خطابخش بر سر کار است. شاعر به تجملات و رفتارهای متناقض عالمان و صوفیان پرداخته و به کنج و لذت‌های دنیا توجه دارد. او از یکی از پیران می‌پرسد که چرا در این آشفتگی‌ها سکوت کنند و به نوشیدن مشغول شوند. پاسخ پیر این است که باید از زندگی لذت برد و مشکلات را فراموش کرد. در نهایت، حافظ به عشق، جوانی و زیبایی بهار اشاره می‌کند و از عشق و دلدادگی می‌گوید، در حالی که پیغامش این است که باید قبول کرد که زندگی با موانع و مشکلاتی همراه است. او همچنین از اهمیت لحظه‌های خوش و جوانی می‌گوید و به تقدیر و شانس اشاره می‌کند.