غزل شمارهٔ ۳۴۱ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اندیشمندان و منتقدان خود پاسخ می‌دهد و به این نکته اشاره می‌کند که اگر از سرزنش و قضاوت آنها رنج ببرد، روش رندانه و مستی‌اش تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. او از زهد جدیدی که از دیگران آموخته‌ است، انتقاد می‌کند و می‌گوید که در میان این دنیا که به او بدنامی داده، چه سودی دارد که خود را اصلاح کند. همچنین، به معشوق خود گله می‌کند و از او می‌خواهد تا بداند که چگونه عاشق اوست. در پایان، حافظ به راز خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر شراب بخورد یا نخورَد، هیچ‌گاه از پیوندش با خودش و عرفان و حقیقت دور نخواهد شد.