غزل شمارهٔ ۳۷۸ حافظ
حافظ شیرازی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
جامه کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم
عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است
کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم
رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم
سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم
شاه اگر جرعه رندان نه به حرمت نوشد
التفاتش به می صاف مروّق نکنیم
خوش برانیم جهان در نظر راهروان
فکر اسب سیه و زین مغرّق نکنیم
آسمان کشتی ارباب هنر می‌شکند
تکیه آن به که بر این بحر معلّق نکنیم
گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید
گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم
حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او
ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی بر روی اصول اخلاقی تأکید دارد و به انسان‌ها می‌آموزد که نباید به بدی‌ها میل کنند و در قضاوت‌ها و رفتارهای خود احتیاط کنند. شاعر اشاره می‌کند که عیب‌جویی از دیگران، اعم از درویش و توانگر، نادرست است و نباید کارهای ناپسند را توجیه کنیم. همچنین به اهمیت صداقت در علم و دانش اشاره شده و بر این نکته تأکید می‌کند که نباید حقایق را با عوام فریبی مخدوش کنیم. شاعر به عدم تبعیض میان افراد و پرهیز از قضاوت‌های نادرست و حسادت نیز اشاره می‌کند. در نهایت، این شعر دعوت به پیروی از حق و دوری از جدل‌های نادرست می‌کند و بر اهمیت آرامش و حسن نیت تأکید دارد.