غزل شمارهٔ ۳۸۸ حافظ
حافظ شیرازی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن
به شادی رخِ گل بیخ غم ز دل بر کن
رسید باد صبا غنچه در هواداری
ز خود برون شد و بر خود درید پیراهن
طریق صدق بیاموز از آب صافیِ دل
به راستی طلب آزادگی ز سرو چمن
ز دستبرد صبا گرد گل کلاله نگر
شکنج گیسوی سنبل ببین به روی سمن
عروس غنچه رسید از حرم به طالع سعد
بعینه دل و دین می‌برد به وجه حسن
صفیر بلبل شوریده و نفیر هزار
برای وصل گل آمد برون ز بیت حزن
حدیث صحبت خوبان و جام باده بگو
به قول حافظ و فتوی پیر صاحب فن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، به زیبایی بهار و شگفتی‌های آن پرداخته شده است. شاعر از گل‌های بهاری و شادی ناشی از آن‌ها صحبت می‌کند و به دور شدن غم‌ها اشاره دارد. باد صبا به عنوان نمادی از تازگی و زندگی، غنچه‌ها را به حرکت درمی‌آورد و زیبایی‌های طبیعت را توصیف می‌کند. شاعر همچنین به اهمیت صدق و راستی در زندگی اشاره می‌کند و می‌خواهد از طریق زیبایی‌های طبیعی به آزادگی دست یابد. در نهایت، به شور و شوق عاشقانه و لذت‌های زندگی اشاره می‌شود و این‌که باید از لحظات خوش زندگی و مجالس خوبان بهره برد.