غزل شمارهٔ ۴۰۳ حافظ
حافظ شیرازی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
شراب لعل‌کش و روی مه‌جبینان بین
خلاف مذهب آنان جمال اینان بین
به زیر دلق ملمّع کمندها دارند
درازدستی این کوته‌آستینان بین
به خرمن دو جهان سر فرونمی‌آرند
دماغ و کبر گدایان و خوشه‌چینان بین
بهای نیم کرشمه هزار جان طلبند
نیاز اهل دل و ناز نازنینان بین
حقوق صحبت ما را به باد داد و برفت
وفای صحبت یاران و همنشینان بین
اسیر عشق شدن چارهٔ خلاص من است
ضمیر عاقبت‌اندیش پیش‌بینان بین
کدورت از دل حافظ ببرد صحبت دوست
صفای همّت پاکان و پاک‌دینان بین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به زیبایی و جذابیت عشق و جذبه‌های انسانی اشاره دارد. شاعر با توصیف شراب و زیبایی‌های ظاهری و باطنی، به تضاد میان ظواهر و باطن اشاره می‌کند و بر اهمیت عشق و دوستی تأکید می‌کند. او بیان می‌کند که افرادی که در پی زیور و زیبایی‌های دنیوی هستند، به چیزی فراتر از ظاهر دست نمی‌یابند. در نهایت، شاعر با اشاره به تجربیاتش از عشق و دوستی، به این نتیجه می‌رسد که تنها در آغوش عشق و در کنار دوستان واقعی است که می‌تواند به آرامش و صفای دل برسد.