غزل شمارهٔ ۴۲۶ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و رنجی که به خاطر دوری محبوبش متحمل شده، صحبت می‌کند. او نامه‌ای به دوستش می‌نویسد و می‌گوید که از غم فراق، در چشمانش نشانه‌هایی وجود دارد. با وجود اینکه قبلاً از عشقش آسیب دیده، همچنان به این عشق ادامه می‌دهد. شاعر از یک پزشک درباره حال دوستش می‌پرسد و پزشک می‌گوید که دوری از محبوب عذاب آور است، ولی نزدیکی به او آرامش می‌آورد. او به این نتیجه می‌رسد که ملامت و انتقاد در عشق طبیعی است و هیچ عشقی بدون ملامت وجود ندارد. در پایان، حافظ به طلب عشق شیرین اشاره می‌کند و می‌گوید که باید از جام محبت بنوشد و طعم کرامت را بچشید.