غزل شمارهٔ ۴۵۹ حافظ
حافظ شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
خط بر صحیفهٔ گل و گلزار می‌کشی
اشک حرم‌نشین نهان‌خانهٔ مرا
زان سوی هفت‌پرده به بازار می‌کشی
کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف
هر دم به قید سلسله در کار می‌کشی
هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست
از خلوتم به خانهٔ خمار می‌کشی
گفتی سر تو بستهٔ فتراک ما شود
سهل است اگر تو زحمت این بار می‌کشی
با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم؟
وه زین کمان که بر من بیمار می‌کشی
بازآ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند
ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی
حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیم دهر
می می‌خوری و طرهٔ دلدار می‌کشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به محبوب ابراز می‌کند. او به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود او تأثیر زیادی بر روح و جانش دارد. شاعر از درد و اشک‌های خود به خاطر نبود محبوب صحبت می‌کند و به یاد لحظات شیرین و زیبای آن‌ها می‌افتد. او همچنین به تأثیر زیبایی محبوب بر زندگی‌اش و افکارش اشاره می‌کند و از غم و اندوه ناشی از دوری او می‌گوید. در نهایت، حافظ به تمایل خود برای نوشیدن می و همچنین آرزوی وصال دلدار اشاره می‌کند. در کل، شعر تمایل و عشق عمیق شاعر به محبوبش را منعکس می‌کند.