غزل شمارهٔ ۴۶۱ حافظ
حافظ شیرازی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی
بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی
بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیدهٔ خود
أیا مَنازِلَ سَلمیٰ فَأینَ سَلماکِ؟
عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای
أنَا اصْطَبَرتُ قَتیلاً و قاتِلی شاکی
که را رسد که کند عیب دامن پاکت؟
که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی
ز خاک پای تو داد آب، روی لاله و گل
چو کِلک صُنع رقم زد به آبی و خاکی
صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز
و هاتِ شَمسَةَ کَرْمٍ مُطَیَّبٍ زاکی
دَعِ التَّکاسُلَ تَغْنَمْ فَقَد جَری مَثَلٌ
که زادِ راهروان چستی است و چالاکی
اثر نماند ز من، بی شمایلت، آری
أرَی مَآثِرَ مَحیایَ مِن مُحَیّاکِ
ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند؟
که همچو صنع خدایی ورای ادراکی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر "قصة شوقی و مدمعی باکی" بیانگر احساس عمیق longing و عشق شاعر به معشوقش است. شاعر از رنج و اندوه ناشی از دوری معشوق می‌گوید و به یاد خاطرات خوشی که با او داشته است، اشاره می‌کند. او از زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش صحبت می‌کند و تذکر می‌دهد که دوری او بر روح و جسمش اثر منفی گذاشته است. شاعر از یک سو از درد خود می‌نالد و از سوی دیگر به زیبایی معشوق، که فراتر از درک انسانی است، اشاره می‌کند. در نهایت، او به عشق و زیبایی بی‌پایان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که بدون معشوق، هیچ چیز از او باقی نخواهد ماند.