نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۴۷۸ حافظ

حافظ شیرازی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

نوش کن جامِ شرابِ یک منی

تا بِدان بیخِ غم از دل برکَنی

دل، گشاده دار چون جامِ شراب

سر گرفته چند چون خُمّ دَنی

چون ز جام بی‌خودی رطلی کشی

کم زنی از خویشتن لافِ منی

سنگسان شو، در قدم نی همچو آب

جمله رنگ‌آمیزی و تَردامنی

دل به مِی دربند تا مردانه‌وار

گردن سالوس و تقوا بشکنی

خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگر

خویشتن در پای معشوق افکنی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به دعوت به نوشیدن شراب عشق الهی و فراموشی غم‌ها تعلقات مادی می‌کند. شاعر از خواننده می‌خواهد تا با دل گشاده و انرژی همچون شراب زندگی کند و از خودشیفتگی و تظاهر بکاهد. او تأکید دارد که با نوشیدن شراب، می‌توان به آزادی و رهایی دست یافت و از خویشتن پرسی‌ها فاصله گرفت. همچنین، دعوت به جسارت و تلاش برای نزدیک شدن به معشوق از نکات دیگر شعر است. در نهایت، شاعر خواهان آن است که فرد با دل شاد و صمیمی به زندگی و عشق بپردازد.