غزل شمارهٔ ۷۸ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به بررسی مشکلات و ناامیدی‌های عشق می‌پردازد. او می‌گوید که یار او به جز ظلم و ستم هیچ چیزی برایش نداشته و از وعده‌هایش سرپیچی کرده است. شاعر با دل شکسته از خدا می‌خواهد اونو تنبیه کند، اما در عین حال می‌داند که یار به او رحم نخواهد کرد. او به سختی‌های زندگی و بی‌احترامی‌هایی که از بخت بدش با آن روبه‌رو شده اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که کسی که از این یار نازک‌دل رنج نبرده، در هیچ جا مورد احترام نخواهد بود. شاعر از ساقی درخواست می‌کند تا باده بیاورد و به محتسب بگوید که انکار نکند، چرا که این دردها و مشکلات هیچ زیبایی در زندگی او نداشته است. در پایان، حافظ به شدت انتقاد می‌کند از افرادی که بدون هنر و توانایی، خود را مدعی می‌دانند.