غزل شمارهٔ ۸۰ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

 این شعر از حافظ، انتقاد از زاهدانی است که به قضاوت و عیب‌جویی دیگران می‌پردازند. او می‌گوید که هر کس باید به خود و اعمال خود توجه و از قضاوت درباره‌ی دیگران پرهیز کند. از نظر حافظ، عشق و دوستی در میان همه‌ی افراد وجود دارد، چه هشیاران و چه مستان. او همچنین به مفهوم لذت از زندگی و اهمیت عشق در زندگی اشاره می‌کند. حافظ بیان می‌کند که نباید از محبت و لطف ازلی ناامید بود، زیرا کسی نمی‌تواند به‌درستی خوب و بد را تعیین کند. در نهایت، حافظ می‌گوید که اگر در لحظه‌ی مرگش هم فرصتی باشد، باید از لذت‌های دنیا بهره‌مند شود تا به بهشت برود.