نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

قطعه شمارهٔ ۱۸ حافظ

حافظ شیرازی / قطعات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

زآن حَبّه‌ی خَضراخور، کَز رویِ سَبُک‌روحی

هرکـ‌او بِخورَد یک جو، بر سیخ زَند سی مرغ

زآن لقمه که صوفی را، در معرفت اندازد

یک ذرّه و صد مَستی، یک دانه و صد سی‌مرغ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار به تأثیرات معنوی و روحی لقمه‌ای که صوفی می‌خورد اشاره شده است. از یک حبه‌ی سبز که به راحتی و با روحی سبک مصرف شود، سخن گفته می‌شود که می‌تواند به سی مرغ پرواز کرد. همچنین، لقمه‌ای که به صوفی معرفت می‌دهد، می‌تواند یک ذره از آن باعث مستی و شادی شود، به گونه‌ای که یک دانه به صد سی مرغ تبدیل می‌شود. این شعر به عمق و تأثیرات دنیای عرفانی و روحانی غذایی که مصرف می‌شود، پرداخته است.