قطعه شمارهٔ ۲۷ حافظ
حافظ شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به گوش جان رهی منهیی ندا در داد
ز حضرت احدی لا اله الّا الله
که ای عزیز! کسی را که خواری‌ست نصیب
حقیقت آن که نیابد به زور منصب و جاه
به آب زمزم و کوثر سفید نتوان کرد
گلیم بخت کسی را که بافتند سیاه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به اهمیت معنویت و حقیقت در زندگی اشاره می‌کند. او با دعوت به شنیدن ندا و پیام الهی، تأکید می‌کند که مقام و قدرت نمی‌توانند انسان را عزیز کنند. در واقع، کسی که سرنوشتش بد نوشته شده، حتی تلاش برای تغییر آن با ثروت یا مقام نیز مؤثر نخواهد بود. آب زمزم و کوثر نیز نتوانند به کسی که بختش بد است، کمک کنند. این شعر نشان‌دهنده این است که ارزش واقعی انسان در درون اوست و به عوامل ظاهری بستگی ندارد.