شمارهٔ ۲۶ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به شاه شجاع تقدیم شده و شاعر از او می‌خواهد که به جای نزاع بر سر مال و مقام، زندگی را با محبت و دوستی بگذراند. او دعوت می‌کند که می‌نوشند و از زیبایی‌های زندگی لذت ببرند، زیرا همه چیز غیر از این باعث تفرقه و دردسر است. شاعر به ادیب می‌گوید که به جای چیزهای زودگذر، به محبت و شفقت بپردازد و خود را غلام محبت می‌داند نه پادشاه. او عشق را به عنوان نیرویی می‌بیند که او را از مسجد به خرابات می‌برد. در نهایت، او از زهد و حرف‌های خالی دل‌زده شده و قصد دارد به سمت شادی و خواندن غزل برود.