شمارهٔ ۴۲ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و فراق و مصیبت‌های عاشقان است. شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که جان و دل عاشقان در زلف و چهره‌اش گرفتار بلا شده است. او اشاره می‌کند که هیچ کس درد هجرت عاشقان را درک نکرده، جز کسانی که در کربلا جان باخته‌اند. شاعر همچنین به رندی و مستی و لذت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید در زمان شادی و عیش، باید از این روزها بهره گرفت. در پایان، شاعر به اهمیت نزدیکی به قدرت و مقام می‌پردازد و می‌گوید اگر با پایبوسی شاه، دستت به مقام عزت و荣 می‌رسد، این فرصت را غنیمت بشمار.