رباعی شمارهٔ ۱۷ حافظ
حافظ شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
از چرخ به هر گونه همی دار امید
وز گردش روزگار می‌لرز چو بید
گفتی که «پس از سیاه رنگی نبُوَد»
پس موی سیاه من چرا گشت سفید؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از ناامیدی و ناپایداری زندگی می‌گوید. او به چرخ فلک و تغییرات زندگی اشاره دارد و احساس می‌کند که با گذر زمان دچار لرزش و تزلزل می‌شود. همچنین، از سیاه بودن موی خود در گذشته یاد می‌کند و تعجب می‌کند که چرا اکنون رنگ مویش سفید شده است، به نوعی از گذر عمر و تغییرات طبیعی آن شکایت دارد.