رباعیات — دیوان حافظ
فهرست شعرها
- رباعی شمارهٔ ۳ — گفتم که لبت، گفت لبم آب حیات
- رباعی شمارهٔ ۲ — بر گیر شراب طرب‌انگیز و بیا
- رباعی شمارهٔ ۸ — ماهم که رخش روشنی خور بگرفت
- رباعی شمارهٔ ۵ — من با کمر تو در میان کردم دست
- رباعی شمارهٔ ۶ — تو بدری و خورشید تو را بنده شده‌ست
- رباعی شمارهٔ ۴ — ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست
- رباعی شمارهٔ ۹ — امشب ز غمت میان خون خواهم خفت
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — اوّل به وفا میِ وصالم درداد
- رباعی شمارهٔ ۷ — هر روز دلم به زیر باری دگر است
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — نی قصهٔ آن شمع چگل بتوان گفت
- رباعی شمارهٔ ۱ — جز نقش تو در نظر نیامد ما را
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — هر دوست که دَم زد زِ وفا، دشمن شد
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — چون غنچهٔ گل قرابه‌پرداز شود
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — از چرخ به هر گونه همی دار امید
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — این گل ز بر هم‌نفسی می‌آید
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — خوبانِ جهان، صید توان کرد به زَر
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — با می به کنار جوی می‌باید بود
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — عشقِ رخِ یار، بر منِ زار مگیر
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — ایّام شباب‌ست، شراب اولاتر
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — سیلاب گرفت گِرد ویرانهٔ عمر
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — در سنبلش آویختم از روی نیاز
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — مَردی ز کَنندهٔ دَرِ خیبر پرس
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — نی دولت دنیا به ستم می‌ارزد
- رباعی شمارهٔ ۳۰ — عمری ز پی مراد ضایع دارم
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — ای دوست دل از جفای دشمن درکش
- رباعی شمارهٔ ۲۹ — در آرزوی بوس و کنارت مُردم
- رباعی شمارهٔ ۲۷ — در باغ چو شد باد صبا دایهٔ گل
- رباعی شمارهٔ ۲۸ — لب باز مگیر یک زمان از لب جام
- رباعی شمارهٔ ۳۴ — چشمت که فسون و رنگ می‌بارد از او
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — ماهی که نظیر خود ندارد به جمال
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — چشم تو که سِحرِ بابِل است استادش
- رباعی شمارهٔ ۳۳ — ای شَرم‌زده غنچه‌ی مَستور از تو
- رباعی شمارهٔ ۳۱ — من حاصل عمر خود ندارم جز غم
- رباعی شمارهٔ ۳۲ — چون باده ز غم چه بایَدَت جوشیدن
- رباعی شمارهٔ ۳۵ — ای باد! حدیثِ من نهانش می‌گو
- رباعی شمارهٔ ۳۸ — آن جام طرب شکار بر دستم نه
- رباعی شمارهٔ ۳۶ — ای سایهٔ سنبلت سمن پرورده
- رباعی شمارهٔ ۳۷ — گفتی که تو را شوم مدار اندیشه
- رباعی شمارهٔ ۴۱ — ای کاش که بخت، سازگاری کردی
- رباعی شمارهٔ ۳۹ — با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی
- رباعی شمارهٔ ۴۰ — قسّام بهشت و دوزخ آن عقده‌گشای
- رباعی شمارهٔ ۴۲ — گر همچو من افتادهٔ این دام شوی