رباعی شمارهٔ ۳۲ حافظ
حافظ شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون باده ز غم چه بایَدَت جوشیدن
با لشگر غم چه بایدت کوشیدن
سبز است لبت، ساغر از او دور مدار
می بر لب سبزه، خوش بوَد نوشیدن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در برابر غم و مشکلات، نوشیدن باده می‌تواند راهی برای فراموشی و تسکین باشد. او همچنین به زیبایی لبان محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که با در دست داشتن ساغر، به دور از غم، بهتر است از این می نوشید. در کل، متن به تمایل انسان به لذت و شادی در برابر اندوه اشاره دارد.