صابر همدانی
زاده ۱۳۲۱ – درگذشته ۱۳۷۵ هجری قمری، همدان
زندگی‌نامهٔ صابر همدانی
اسدالله صنیعیان فرزند محمدهادی متخلص به «صابر» و مشهور به «صابر همدانی» زادهٔ ۱۲۸۲ شمسی در شهر همدان، درگذشتهٔ ۲۲ اردیبهشت ۱۳۳۵ شمسی در تهران و به خاک سپرده شده در گورستان امامزاده عبدالله شهر ری شاعر ایرانی است. وی در كودكى پدرش را از دست داد. از همان اوان كودكى بر اثر مطالعهٔ دیوان حافظ، ذوق سرودن شعر در وى پدیدار گشت. صابر در سال ۱۳۰۳ شمسی به تهران آمد و با اهل عرفان و شاعران زمان مأنوس شد و بر اثر اصرار دوستان تهران را برای اقامت اختیار کرد. پدرش بازرگان بود و خودش در ژاندارمری خدمت می‌کرد. توسط ظهور علیشاه به طریقهٔ نعمت اللّهی پیوست. او به سبک هندی شعر می‌سرود و پیرو صائب و کلیم کاشانی بود. صابر در شاعری دارای دو جنبه است: یکی جنبهٔ ذوقی و عرفانی و دیگر جنبهٔ مذهبی و مرثیه‌سرایی. او در هر دو رشته استادی و مهارت داشته است. دیوان وی با مقدمهٔ غلامرضا كیوان سمیعى به چاپ رسیده است. گزیدهٔ اشعار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار صابر همدانی
شعرهای صابر همدانی
- شمارهٔ ۳ - دو منظره — دو جای شاد همی گرددم روان نژند
- شمارهٔ ۱ — پس از سی سال رنج و آزمایش
- شمارهٔ ۲ — گفت همسایه‌ای مرا دیشب
- شمارهٔ ۱ — از بس به فلک فغان رسیده است مرا
- شمارهٔ ۲ — بنیاد بدی پایه ندارد جانا
- شمارهٔ ۵ — گر باد مخالفی وزید از چپ و راست
- شمارهٔ ۴ — تا مِیل من و تو بر جفا و ستم است
- شمارهٔ ۳ — ره را به خیال رفتن البته بد است
- شمارهٔ ۶ — هر چند مرا شباب بگذشت ای دوست
- شمارهٔ ۷ — گاهی ز وصال تو، دلم آرام است
- شمارهٔ ۹ — آزاد دلا ز قید تن باید بود
- شمارهٔ ۸ — در دارِ جهان تا بُوَدَت جان به جسد
- شمارهٔ ۱۰ — طفلی که هنوز باید او شیر خورد
- شمارهٔ ۱۱ — بی علم کسی بود که نا اهل بود