شمارهٔ ۴۷ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تصویر کشیدن یک سفینه یا کتابی است که بر روی دریاهای دل برآمده و هدفش اطلاع‌رسانی و دانش‌افزایی است. شاعر از زیبایی و هنر این کتاب می‌گوید که با کلمات زیبا و خوش‌بو نوشته شده و به مانند جواهرات گران‌بهاست. متن آن بر روی صفحه‌ای سفید و زیبا نقش بسته و ترکیب زیبایی از شب و روز را به تصویر می‌کشد. حروف و کلمات به حالت سجده و رکوع بیان شده‌اند و همگی بر روی ستایش از شخصیتی بزرگ و عادل تمرکز دارند که مورد عنایت خداوند بوده و حافظ دین و مملکت است. شعر به نوعی به جستجوی حقیقت و ادای احترام به کسانی می‌پردازد که در راه دانش و اخلاق تلاش کرده‌اند.