شمارهٔ ۱ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر با طعنه به چرخ بی‌رحم روزگار می‌پردازد و از بی‌خوابی و ناامیدی شاعر سخن می‌گوید. شاعر از روزگار می‌خواهد که به خاطر خدا هم که شده، به حال او رحم کند و در مورد زندگی‌اش تصمیم بهتری بگیرد. او به نوعی نارضایتی خود را از شرایط زندگی ابراز می‌کند و از سرنوشتش گله دارد.