رباعیات — دیوان اشعار مجد همگر

Name: رباعیات — دیوان اشعار مجد همگر
Author: مجد همگر

مجد همگر / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — دیدمش چو سرو سهی آن سبز قبا
شمارهٔ ۳ — ای باد چو بگذری به موصل ما را
شمارهٔ ۱ — ای چرخ هزار دیدهٔ دون دوتا
شمارهٔ ۴ — گر طعنه همی زنی من شیدا را
شمارهٔ ۶ — یاری که بدوست سربلندی ما را
شمارهٔ ۸ — ای سرو که در چمن بر آورد ترا؟
شمارهٔ ۷ — گیرم که اثر نماند یارب‌ها را
شمارهٔ ۱۱ — آن شد که به زر عوام جویند ترا
شمارهٔ ۵ — با آنکه به روی خوب پشتی ما را
شمارهٔ ۹ — آن مادر شوم فرج چون زاد ترا
شمارهٔ ۱۲ — گر نادید دلم قد خرامان ترا
شمارهٔ ۱۰ — ای صبر چه تخمی که بکارند ترا
شمارهٔ ۱۸ — تا نعل در آتش تو داغ است مرا
شمارهٔ ۱۹ — ماه امل ارچه زیر میغ است مرا
شمارهٔ ۱۳ — آن روز که من بدیدم ای شاه ترا
شمارهٔ ۲۰ — هجرت چو به دست غصه بگذاشت مرا
شمارهٔ ۱۷ — با عشق تو چون خوش سر و کار است مرا
شمارهٔ ۱۶ — در کوی تو کآستانش تخت است مرا
شمارهٔ ۱۵ — چون عود بنالیدم و بنواخت مرا
شمارهٔ ۱۴ — خرم به تو داشتم دل بی غم را
شمارهٔ ۲۱ — آنم که چو جان بپرورم مردم را
شمارهٔ ۲۲ — لطف تو چو کرد حلقه در گوش مرا
شمارهٔ ۲۳ — ای دوست مشو سبغه زبون گیران را
شمارهٔ ۲۷ — گرچه نفسی نزد وصالت با ما
شمارهٔ ۲۸ — تا باز گرفتی رخ چون ماه از ما
شمارهٔ ۲۴ — بر ره بگماشت دوش مه پرتو را
شمارهٔ ۲۵ — یک دم برم آرید بت خوشخو را
شمارهٔ ۲۶ — از من همه مهر آمد و انصاف و وفا
شمارهٔ ۲۹ — دیدم شب و روز رنج و بیداری‌ها
شمارهٔ ۳۵ — ای چرخ عنانم از سفر هیچ متاب
شمارهٔ ۳۶ — ای چرخ بیار هر چه داری ز عذاب
شمارهٔ ۳۰ — گفتار مبر ز گوشم ای دُرّ خوشاب
شمارهٔ ۳۲ — گویند شراب کم خور ای پیر خراب
شمارهٔ ۳۱ — گر باد وزد بر این دل ریش خراب
شمارهٔ ۳۴ — آن شد که دلم ز طبع چون آتش و آب
شمارهٔ ۳۳ — در عشق تو گر شود مرا خاک نقاب
شمارهٔ ۴۳ — ای لعل تو پرنکته شیرین غریب
شمارهٔ ۳۸ — در تو نگرم دو دیده‌ام گیرد آب
شمارهٔ ۴۱ — ای دل به جهان بجز خرابی مطلب
شمارهٔ ۴۴ — چون تنگ دل آکنده شد از بس گله‌هات
شمارهٔ ۴۰ — این پای مرا که نیست پروای رکاب
شمارهٔ ۳۹ — گفتم چو بد آمده‌ست فرجام شراب
شمارهٔ ۴۲ — ای دیدن خوک پیش دیدار تو خوب
شمارهٔ ۳۷ — ای عکس رخت چو عکس آئینه در آب
شمارهٔ ۵۰ — آن روز که با من به عنایت بد بخت
شمارهٔ ۴۸ — خضری که به او گشاده شد باب حیات
شمارهٔ ۴۵ — ای قد خوش تو سرو شاداب حیات
شمارهٔ ۴۷ — ای خامه تو نهال سیراب حیات
شمارهٔ ۵۲ — گر مه ز درت کلاف زرین اندوخت
شمارهٔ ۵۱ — گر کسری و دارا شوی از دولت و بخت
شمارهٔ ۴۶ — ای وصل تو سرمایه اسباب حیات
شمارهٔ ۴۹ — افکند دلم به کوی دلداری رخت
شمارهٔ ۵۳ — دوش ازتف آه من شباهنگ بسوخت
شمارهٔ ۵۸ — چون یاد کنم با دل ریش از سفرت
شمارهٔ ۵۹ — گفتی که به شیرمردی آرم زیرت
شمارهٔ ۶۰ — چون لاله مرا دلی‌ست پرخون پیوست
شمارهٔ ۵۷ — تا ظن نبری که من نُفورم ز برت
شمارهٔ ۵۵ — از غیرت شیرین قد چون نیشکرت
شمارهٔ ۵۶ — خواهم که به دیده و سر آیم به درت
شمارهٔ ۵۴ — تا دست قضا بر سر من آتش بیخت
شمارهٔ ۶۳ — در راه تو سر باخته‌ام گام نخست
شمارهٔ ۶۴ — در سایه تو چو یافتم جای نشست
شمارهٔ ۶۲ — گرچه ز مه و مهر به رخ بردی دست
شمارهٔ ۶۷ — ای سخت دل سنگ تو وی عهد تو سست
شمارهٔ ۶۵ — دی ماه تمام من مه نو می‌جست
شمارهٔ ۶۱ — دل دوش ز سهم تیر آن نرگس مست
شمارهٔ ۶۸ — چون عهد شکستنت مرا گشت درست
شمارهٔ ۶۶ — گفتم که به اندیشه و با رای درست
شمارهٔ ۶۹ — آن مهر گسل با دگری زان پیوست
شمارهٔ ۷۰ — در آنکه زدی دست ره امن ببست
شمارهٔ ۷۲ — چشم تو مرا به تیر مژگان خسته‌ست
شمارهٔ ۷۱ — تا آن دل سنگین تو عهدم بشکست
شمارهٔ ۷۶ — محرومی وصل تو دل و جانم کاست
شمارهٔ ۷۳ — گل پیش رخت ز رنگ و بو دست بشست
شمارهٔ ۷۴ — چون دست اجل شیشه عمرت بشکست
شمارهٔ ۷۵ — چون رای تو با رای مخالف شد راست
شمارهٔ ۸۳ — امشب که به عزم راه برخواهی خاست
شمارهٔ ۷۹ — از دیدن روی منکلی مهرم خاست
شمارهٔ ۸۱ — ای ساده سر پیر که پشت تو دوتاست
شمارهٔ ۸۴ — شاها کرمت قیام فرمود و رواست
شمارهٔ ۷۷ — گوژ از پی خیر مستراحی آراست
شمارهٔ ۸۰ — دندان کژ تو راستی جانش بهاست
شمارهٔ ۷۸ — خاکی که به فرمان تو از ره برخاست
شمارهٔ ۸۲ — ای صحن سرائی که بهشتت همتاست
شمارهٔ ۹۰ — ای باغ اگر تو خرمی رخت کجاست
شمارهٔ ۹۱ — آن یار که راحت روان است کجاست
شمارهٔ ۹۲ — ای دوست ز دست من چه برخواهد خاست
شمارهٔ ۸۹ — عمری که ازو تا به فنا یک وجب است
شمارهٔ ۸۵ — در پارس به رایگان چو صد شهر تراست
شمارهٔ ۸۶ — ماهم به هوای باغ جوزا برخاست
شمارهٔ ۸۸ — هندو نسب آن یار که سیفش لقب است
شمارهٔ ۸۷ — گرچه همه تن به ذکر شکرت گویاست
شمارهٔ ۹۳ — از مایده غمت تنم آباد است
شمارهٔ ۹۷ — یاری دارم که عبرت ماه و خور است
شمارهٔ ۹۵ — اشکم نه غم زمانه خونین کرده است
شمارهٔ ۹۹ — در باغ شدی و گل به دست تو در است
شمارهٔ ۹۸ — تا چشم من از نور رخت بیخبر است
شمارهٔ ۹۴ — جانا دل من که گنج اسرار خداست
شمارهٔ ۱۰۰ — ماهم چو به دیدن مه نو برخاست
شمارهٔ ۹۶ — وصلت که غم جراحت جاوید است
شمارهٔ ۱۰۴ — از بس که وجود پیش چشمم خوار است
شمارهٔ ۱۰۲ — از بس که ز دیو و دد مرا آزار است
شمارهٔ ۱۰۵ — بی روی توام ز لاله زار آزار است
شمارهٔ ۱۰۶ — بی دیدنت از دیده مرا آزار است
شمارهٔ ۱۰۸ — آن تازه صنوبرش که خوشرفتار است
شمارهٔ ۱۰۳ — از اشک، رخم نمونهٔ گلزار است
شمارهٔ ۱۰۷ — از فرقت تو در تنم از جان بار است
شمارهٔ ۱۰۱ — کارم همه جانسپاری و ترک سر است
شمارهٔ ۱۱۰ — هر روز گل وفات پژمرده‌تر است
شمارهٔ ۱۰۹ — چشمت ز زمانه فتنه انگیزتر است
شمارهٔ ۱۱۲ — در عشق تو صبر و چاره سازی خطر است
شمارهٔ ۱۱۵ — وه وه که جفاهای تو بردن چه خوش است
شمارهٔ ۱۱۴ — دل در برم از فراق دیوانه‌وش است
شمارهٔ ۱۱۶ — پیوسته ز دیده در کنارم اشک است
شمارهٔ ۱۱۱ — ای شمع نه عاشقی رخت زرد چراست
شمارهٔ ۱۱۳ — هم زلف سمن‌سای تو عنبر بیز است
شمارهٔ ۱۲۱ — زین شور و شری که از غمت در سر ماست
شمارهٔ ۱۲۴ — تا عشق تو همنشین دل ماست
شمارهٔ ۱۱۷ — بی باغ رخ تو عمر من بی برگ است
شمارهٔ ۱۲۳ — از حسرت چهره‌ای که باغ دلم است
شمارهٔ ۱۲۰ — ماهی که هنوز در دل فاخر ماست
شمارهٔ ۱۱۹ — گفته‌ست یکی حکیم کامل حَکَم است
شمارهٔ ۱۱۸ — دریای سرشک دیده پُر نم ماست
شمارهٔ ۱۲۲ — افسانه شهر قصه مشکل ماست
شمارهٔ ۱۲۵ — یاد تو شب و روز قرین دل ماست
شمارهٔ ۱۲۹ — برخیز و بده باده چه جای سخن است
شمارهٔ ۱۳۲ — نه از تو مرا بخت ظفر یافتن است
شمارهٔ ۱۲۸ — آن گوهر جان که دُر دریایی ماست
شمارهٔ ۱۲۶ — این ابر که چون حادثه پیوسته ماست
شمارهٔ ۱۳۱ — دستی که هزار درد را درمان است
شمارهٔ ۱۲۷ — امشب شب بر سر زدن و زاریم است
شمارهٔ ۱۳۰ — تا ظن نبری که عشق در نقصان است
شمارهٔ ۱۳۶ — کاری که ز هجران تو در پیش من است
شمارهٔ ۱۳۵ — عشق تو که مرهم دل ریش من است
شمارهٔ ۱۳۳ — زانجا که فریب طبع دلدار من است
شمارهٔ ۱۳۴ — دیدار تو شمع عالم افروز من است
شمارهٔ ۱۳۸ — بی بزم تو باده اشک خونین من است
شمارهٔ ۱۴۰ — با عشق کهن تازه بدن خوی من است
شمارهٔ ۱۳۷ — جای غمت این دل پریشان من است
شمارهٔ ۱۳۹ — رخشنده رخت ماه سخنگوی من است
شمارهٔ ۱۴۲ — شاها رخ و رای دلگشایت چون است
شمارهٔ ۱۴۱ — وقت گل مِیْْگون و مِیِ گلگون است
شمارهٔ ۱۴۶ — از من گل و مل دلبر خرگاهی خواست
شمارهٔ ۱۴۸ — آئینه جانم آن رخ فرخ تست
شمارهٔ ۱۴۳ — غصنی سخنان تو چو جان شیرین است
شمارهٔ ۱۴۴ — دی گفت مرا دلت چرا غمگین است
شمارهٔ ۱۴۵ — با حکم خدایی که قضایش این است
شمارهٔ ۱۴۷ — شیرین من آنکه رشک نقش چینی‌ست
شمارهٔ ۱۵۰ — تا بر دل بردبار بار غم تست
شمارهٔ ۱۴۹ — هم حور بهشت ناشکیبا از تست
شمارهٔ ۱۵۳ — خود هیچ ندانی که که دلداده تست
شمارهٔ ۱۵۵ — هر چند که شد تیزی بازار تو سست
شمارهٔ ۱۵۱ — گر صدر دل است شاهراه غم تست
شمارهٔ ۱۵۴ — ای دل نه چنانکه رسم شیدایی تست
شمارهٔ ۱۵۶ — سیمرغ شهی گزید و خاموش نشست
شمارهٔ ۱۵۲ — زین سیم و زر جهان که پیرامن تست
شمارهٔ ۱۵۷ — ای نفس چو کشت عمر در خوشه نشست
شمارهٔ ۱۵۹ — دلبر به جفا قلب دل ریش شکست
شمارهٔ ۱۶۳ — ای سرو سهی تازه نهالت چونست
شمارهٔ ۱۶۴ — در عشق دلم فراق بهر افتاده‌ست
شمارهٔ ۱۵۸ — جانا دل دیوانه دگر بند شکست
شمارهٔ ۱۶۰ — از عمر چه خوشتر است وصلت آنست
شمارهٔ ۱۶۲ — هر دم غمم ای جهانفروز افزون است
شمارهٔ ۱۶۱ — از فرقت چشمت آب چشمم خونست
شمارهٔ ۱۶۵ — چشمم که سرشک را روایی داده‌ست
شمارهٔ ۱۷۲ — قصاب که در گردن جان چنبر اوست
شمارهٔ ۱۶۶ — چون نیست ترا مهر و وفا در رگ و پوست
شمارهٔ ۱۶۷ — زان غم که به رویم آمد از کرده دوست
شمارهٔ ۱۶۸ — در کار جهان نگر گرت تکیه بر اوست
شمارهٔ ۱۷۱ — ای دل سر همتم که چون چرخ فروست
شمارهٔ ۱۶۹ — در دیده و دل نقش تو از بس که نکوست
شمارهٔ ۱۷۰ — عشقش که چو جان است نهان در رگ و پوست
شمارهٔ ۱۷۵ — من بودم و شمع و ساغر یک من و دوست
شمارهٔ ۱۷۹ — در خواب غرور خلق بیداری نیست
شمارهٔ ۱۷۳ — ایزد که جهان ساخته قدرت اوست
شمارهٔ ۱۷۴ — طاووس توام جلوه‌گر حسن تو دوست
شمارهٔ ۱۷۷ — شه می‌دهدم نوید هر لحظه دویست
شمارهٔ ۱۷۶ — چشمم به جنازه تو چون درنگریست
شمارهٔ ۱۷۸ — در عالم سفله از بنی آدم کیست
شمارهٔ ۱۸۰ — گر کوتهی عمر ز بیدادگریست
شمارهٔ ۱۸۴ — از مرگ تو مهر و ماه و انجم بگریست
شمارهٔ ۱۸۵ — با دل غم آن صنم بگفتم بگریست
شمارهٔ ۱۸۶ — چشم شب دوش اشک به دامن بگریست
شمارهٔ ۱۸۸ — می‌آمد و دزدیده مرا می‌نگریست
شمارهٔ ۱۸۷ — کس نیست که از غمت به زاری نگریست
شمارهٔ ۱۸۳ — هر روز زمانه را ز نو بازاری‌ست
شمارهٔ ۱۸۲ — از چرخ کبود بر دلم زنگاریست
شمارهٔ ۱۸۱ — ز اخلاق هر آنچه در بشر می‌بایست
شمارهٔ ۱۹۶ — گیرم که به مهر ما دل گرمت نیست
شمارهٔ ۱۸۹ — چون گل به میان خار می‌باید زیست
شمارهٔ ۱۹۰ — چون دید که تن را به غمش تاب ورکی‌ست
شمارهٔ ۱۹۱ — دیدار تو مونس همه ساله کیست
شمارهٔ ۱۹۲ — هستت خبر ای جان که خریدار تو کیست
شمارهٔ ۱۹۳ — چون دوستی تو اصل دشمن‌کامی‌ست
شمارهٔ ۱۹۴ — زلف تو که دل در شکنش زندانیست
شمارهٔ ۱۹۵ — در سینه دلم که گنج لعل کانیست
شمارهٔ ۲۰۱ — گفتی که دلت بر تن و جان مشفق نیست
شمارهٔ ۱۹۹ — ای دل غمم از غم کسی کمتر نیست
شمارهٔ ۲۰۴ — غم کشت مرا و غمگسار آگه نیست
شمارهٔ ۲۰۲ — گرچه چو تو حق شناس در عالم نیست
شمارهٔ ۲۰۰ — بی روی تو عیش و کامرانی خوش نیست
شمارهٔ ۲۰۳ — در بزم شهان چو آب من روشن نیست
شمارهٔ ۱۹۷ — چشمت که چنو زهره افسونگر نیست
شمارهٔ ۱۹۸ — در عشق چو من سوخته غمخور نیست
شمارهٔ ۲۰۵ — دلبر ز دل ممتحنم آگه نیست
شمارهٔ ۲۰۷ — خلوتگه جان جز شکن موی تو نیست
شمارهٔ ۲۰۹ — دل نیست که از غمت در او دردی نیست
شمارهٔ ۲۰۸ — دلها ز جفاهای تو بی گردی نیست
شمارهٔ ۲۱۱ — از وصل توام امید بهروزی نیست
شمارهٔ ۲۱۰ — بی کلک تو آب روی منشوری نیست
شمارهٔ ۲۰۶ — سر نیست که در قبضه فرمان تو نیست
شمارهٔ ۲۱۲ — روزی نبود که با منت جنگی نیست
شمارهٔ ۲۱۳ — در عشق به از رندی و خودکامی نیست
شمارهٔ ۲۱۵ — نه اهل بهشتی تو بدین سیرت زشت
شمارهٔ ۲۱۶ — دی بگذشتم چو بیهشان بر در و دشت
شمارهٔ ۲۱۷ — گرکسری و قارون شوی ای باد به مشت
شمارهٔ ۲۱۸ — در کوی تو آب چشمم از سر بگذشت
شمارهٔ ۲۲۰ — دلبر به گه وداع چون رو برداشت
شمارهٔ ۲۱۹ — در نامه تو قلم چو گردن بفراشت
شمارهٔ ۲۱۴ — شاها چو تو در سپهر دین ماهی نیست
شمارهٔ ۲۲۷ — ای روی تو در جهان نمودار بهشت
شمارهٔ ۲۲۱ — تقدیر و قضا ترا چو آزرم نداشت
شمارهٔ ۲۲۵ — عمری که در این هجر جگر سوز گذشت
شمارهٔ ۲۲۸ — خاکی ز زمین که عطف دامانت برُفت
شمارهٔ ۲۲۴ — عمری به امید و آرزویت بگذشت
شمارهٔ ۲۲۶ — ای عارض تو نخست بنیاد بهشت
شمارهٔ ۲۲۲ — وصلت بگذشت و دیده با نم بگذاشت
شمارهٔ ۲۲۳ — زان نقش که بر دلم خیال تو نگاشت
شمارهٔ ۲۳۶ — جان گر ز غمت با دل پُر تاب برفت
شمارهٔ ۲۳۴ — سرویست قدش ولیک روی از من تافت
شمارهٔ ۲۳۱ — ای خاک ز درد دل نمی‌یارم گفت
شمارهٔ ۲۳۵ — دل در پی کام یک دم آرام نیافت
شمارهٔ ۲۲۹ — از روزن خیمه گفت ماهم به نهفت
شمارهٔ ۲۳۲ — با دل سخن خویش بگفتم به نهفت
شمارهٔ ۲۳۰ — تا درد تو شد با دل حیرانم جفت
شمارهٔ ۲۳۳ — عمری دلم اندر پی وصل تو شتافت
شمارهٔ ۲۳۷ — دردا که دل عاقلم از دست برفت
شمارهٔ ۲۳۸ — دل با تو بسی به جان بکوشید و برفت
شمارهٔ ۲۳۹ — چون سوز توام در این دل ریش گرفت
شمارهٔ ۲۴۱ — از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت
شمارهٔ ۲۴۳ — دی شاه بتان با رخ رنگین می‌رفت
شمارهٔ ۲۴۲ — دی بر سر ره چو دلستانم می‌رفت
شمارهٔ ۲۴۰ — عهدت حق صحبت و نشستم نگرفت
شمارهٔ ۲۴۴ — چشمت کم ما گرفت بیگانه صفت
شمارهٔ ۲۵۰ — ای دور فلک نتیجه دورانت
شمارهٔ ۲۴۵ — با تو سخنی که بی زبان جانم گفت
شمارهٔ ۲۴۷ — بس بار بلا به جان کشیدم ز غمت
شمارهٔ ۲۴۹ — بشکست دلم زان دل چون سندانت
شمارهٔ ۲۵۲ — ای خصم مدان رفتنش از نفرینت
شمارهٔ ۲۵۱ — یکچند به آوازه بدم مفتونت
شمارهٔ ۲۴۸ — ای من به فدای آن تن چون سمنت
شمارهٔ ۲۴۶ — رفتم به سفر چو بود دوری کامت
شمارهٔ ۲۵۴ — نه سیم که جایی طلبم در کویت
شمارهٔ ۲۵۵ — نه برگ که خیمه‌ای زنم پهلویت
شمارهٔ ۲۵۶ — نه دست که گیرم شکنی از مویت
شمارهٔ ۲۵۸ — خورشید نخواهم که ببیند رویت
شمارهٔ ۲۵۹ — زلفت ستمی بر رخ سیمین ای کاج
شمارهٔ ۲۵۷ — افکند مرا گردش دهر از کویت
شمارهٔ ۲۵۳ — ای رشک بنفشه سنبل پرچینت
شمارهٔ ۲۶۰ — چونان نکند بخت از آن طایفه کوچ
شمارهٔ ۲۶۴ — ایام همین دماغ تو بنشاند
شمارهٔ ۲۶۱ — جانا سر زلفت ز پس و پشت مپیچ
شمارهٔ ۲۶۵ — از آتش و آب دل و جانم فریاد
شمارهٔ ۲۶۶ — در توس شدم ز خاک فردوسی شاد
شمارهٔ ۲۶۷ — بادی که بدی همدم آن حور نژاد
شمارهٔ ۲۶۸ — ای باد که جان فدای پیغام تو باد
شمارهٔ ۲۶۳ — اقبال همائی ست در این کاخ فراخ
شمارهٔ ۲۶۲ — رحم آر بر این سوخته باخته روح
شمارهٔ ۲۷۳ — در بزم تو شمع طرب افروخته باد
شمارهٔ ۲۷۶ — ایزد چو وفا و مهرجوئیت نداد
شمارهٔ ۲۷۴ — اقبال غلام بخت پیروز تو باد
شمارهٔ ۲۷۰ — ای دل چو تو کس فتنه و شردوست مباد
شمارهٔ ۲۷۵ — ای دل ز گلی که جفت صد خار افتاد
شمارهٔ ۲۶۹ — جز عنبر زلف هیچ لالات مباد
شمارهٔ ۲۷۱ — دل جز بر تیر غمت آماج مباد
شمارهٔ ۲۷۲ — دل بی هوس تو ای دل افروز مباد
شمارهٔ ۲۸۱ — این رسم نگر که دهر پرشور نهاد
شمارهٔ ۲۸۰ — از جور تو هیچ خسته نفرین مکناد
شمارهٔ ۲۸۲ — گردون که لطف در تن پاک تو نهاد
شمارهٔ ۲۷۹ — ازدرد منت گرد به دامن مرساد
شمارهٔ ۲۸۳ — ترسا بچه‌ای که باج از ارمن بستد
شمارهٔ ۲۸۴ — هر دل که در آن زلف چو شستت افتد
شمارهٔ ۲۷۸ — گفتم که دل از تو در دمی شاد رساد
شمارهٔ ۲۷۷ — گیرم که مرا خدمت تو شاهی داد
شمارهٔ ۲۸۷ — هر سفله که همرنگ اماجِد گردد
شمارهٔ ۲۸۵ — گر یک نظرت بر من حیران افتد
شمارهٔ ۲۸۶ — از حادثه هر کجا که بندی افتد
شمارهٔ ۲۸۹ — وقتی که چمن به کام بلبل گردد
شمارهٔ ۲۸۸ — آن روز که جان جفت کَشاکَش گردد
شمارهٔ ۲۹۰ — هر سر که تو را بر خط فرمان گردد
شمارهٔ ۲۹۲ — از بس که ز گریه نامه تر می‌گردد
شمارهٔ ۲۹۱ — بی نام تو نقش سکه وارون گردد
شمارهٔ ۲۹۵ — آنچ از غم تو بر سر من می‌گذرد
شمارهٔ ۲۹۳ — با دل گفتم که یار برمی‌گردد
شمارهٔ ۲۹۶ — عهدی کرده‌ست این فلک بیهده گرد
شمارهٔ ۲۹۷ — غیرت برم از زبان چو نام تو برد
شمارهٔ ۲۹۹ — ظلمی‌ست بر آن دیده که در تو نگرد
شمارهٔ ۲۹۸ — گرچه ز جفای تو بسی دیدم درد
شمارهٔ ۳۰۰ — نه پایم ازین پس ره کویت سپرد
شمارهٔ ۲۹۴ — تو می‌گذری و بر دلم می‌گذرد
شمارهٔ ۳۰۸ — با خوت که آدمی سرشتی دارد
شمارهٔ ۳۰۲ — چون دست اجل تخته برهان بسترد
شمارهٔ ۳۰۴ — گفتم چو دلم لابه گری پیش آرد
شمارهٔ ۳۰۳ — مرگ تو بر آورد ز ایوانم گرد
شمارهٔ ۳۰۶ — آن درد که کوه را خروشان دارد
شمارهٔ ۳۰۵ — هرگز نکنی میل و دلت نگذارد
شمارهٔ ۳۰۷ — زلف تو که خون ریختن آئین دارد
شمارهٔ ۳۰۱ — گفتی دل دیوانه تو را شیدا کرد؟
شمارهٔ ۳۱۲ — دلدار ز سینه زنگ غم می‌سِتُرَد
شمارهٔ ۳۱۴ — چون بر دل موری ز تو ننشیند گرد
شمارهٔ ۳۱۳ — ترسم که به گریه دیده آبم ببرد
شمارهٔ ۳۱۰ — از وصل رخت هر که نشانی دارد
شمارهٔ ۳۱۱ — نه دل ز غمت ذوق جوانی دارد
شمارهٔ ۳۱۵ — تا کی عمرت به خودپرستی گذرد
شمارهٔ ۳۰۹ — گرچه دلم از جور تو داغی دارد
شمارهٔ ۳۱۶ — در عشق تو عمرم به ستم می‌گذرد
شمارهٔ ۳۱۷ — سودای تو تا در سر من ماوا کرد
شمارهٔ ۳۱۹ — عشق تو به شوریده سری فاشم کرد
شمارهٔ ۳۱۸ — گر چاره این تنگدلی باید کرد
شمارهٔ ۳۲۰ — محرم بدم و جور تو محرومم کرد
شمارهٔ ۳۲۴ — کم نال دلا اگر شهت یاد نکرد
شمارهٔ ۳۲۳ — با هجر چنان حریف خو نتوان کرد
شمارهٔ ۳۲۱ — انگار که راز دل نهان دانم کرد
شمارهٔ ۳۲۲ — جانا غم دوری تو با ما آن کرد
شمارهٔ ۳۲۹ — بر بام بدیدمش که جولان می‌کرد
شمارهٔ ۳۳۱ — برهان که به مرگ خوب ناگاه بمرد
شمارهٔ ۳۲۵ — بر سنگ دلت ناله و دم کار نکرد
شمارهٔ ۳۳۲ — آن دد که چو دمنه در کمینگاه بمرد
شمارهٔ ۳۲۶ — دل با تو و صبر سازگاری که نکرد
شمارهٔ ۳۲۸ — قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد
شمارهٔ ۳۳۰ — ای دل اگر آغاز به می خواهی کرد
شمارهٔ ۳۲۷ — سودای تو آتش دلم افزون کرد
شمارهٔ ۳۴۰ — نه در تو فغان و یاربم می‌گیرد
شمارهٔ ۳۳۴ — عشق آمد و بر دلم شبیخون آورد
شمارهٔ ۳۳۶ — نپسندم کایزد به گناهت گیرد
شمارهٔ ۳۳۳ — دل بین که مرا غم که مهمان آورد
شمارهٔ ۳۳۵ — تا هست غمت غمی دگر نتوان خورد
شمارهٔ ۳۳۸ — هر شب سپه غم تو راهم گیرد
شمارهٔ ۳۳۹ — مگذار که کار دل قراری گیرد
شمارهٔ ۳۳۷ — گر سرو قد خوشت به بر درگیرد
شمارهٔ ۳۴۳ — بی بزم تو چشم جام می خون ریزد
شمارهٔ ۳۴۸ — گل کیست که در رونق خد تو رسد
شمارهٔ ۳۴۴ — آن روز که آوازه محشر خیزد
شمارهٔ ۳۴۲ — دم بی رخ یار نازنین نتوان زد
شمارهٔ ۳۴۵ — در هجر تو گر جان ز تنم برخیزد
شمارهٔ ۳۴۱ — لافی ز تو پیش کس نمی‌یارم زد
شمارهٔ ۳۴۷ — اول سخنم چو از زبان برخیزد
شمارهٔ ۳۴۶ — شاها کرمت از پی آن برخیزد
شمارهٔ ۳۵۴ — گفتم شبه ار سُفته بود به باشد
شمارهٔ ۳۵۵ — تا میل دلت به کین پرستی باشد
شمارهٔ ۳۴۹ — گوئی که لبم بر لب نوش تو رسد
شمارهٔ ۳۵۲ — گر بر سر گل تاج مکلل باشد
شمارهٔ ۳۵۶ — نه مهر تو از دلم به در خواهد شد
شمارهٔ ۳۵۱ — تا گوش بود سوی سلامت باشد
شمارهٔ ۳۵۳ — بشنو لغزی که سخت موزون باشد
شمارهٔ ۳۵۰ — از عشق چو بر جوان ملامت باشد
شمارهٔ ۳۵۹ — در دل نفسی یاد تو گردیده نشد
شمارهٔ ۳۶۲ — بر نام تو چون نام رهی املی شد
شمارهٔ ۳۵۷ — گردون که بدیهاش جوی کاست نشد
شمارهٔ ۳۶۳ — از بس که رخ نامه به خون تر می‌شد
شمارهٔ ۳۶۰ — یارم به تفرج چمن بیرون شد
شمارهٔ ۳۶۱ — بر تو به جوانی دلم من مفتون شد
شمارهٔ ۳۶۴ — بر یاد رخ و قد تو ای سرو بلند
شمارهٔ ۳۵۸ — کو جان که ز بیداد فلک خسته نشد
شمارهٔ ۳۶۶ — گر بر سر آتشم نشانی چو سپند
شمارهٔ ۳۶۷ — پستم کردی به محنت ای چرخ بلند
شمارهٔ ۳۷۱ — ایزد چو نهان من و تو می‌داند
شمارهٔ ۳۶۵ — غصنی چو فروع شرع را سایه فکند
شمارهٔ ۳۶۹ — ای شاه چگونه‌ای در آن خاک نژند
شمارهٔ ۳۷۰ — ای همچو سلیمانت سر و تاج بلند
شمارهٔ ۳۷۲ — در جعبه روزگار یک تیر نماند
شمارهٔ ۳۶۸ — گریانم از اندوه و عدو بر من چند
شمارهٔ ۳۷۶ — گلبرگ به روی چون بهارت ماند
شمارهٔ ۳۷۷ — نه ابر به چشم اشکبارم ماند
شمارهٔ ۳۷۵ — در دیده ز گلزار رخت خار بماند
شمارهٔ ۳۷۹ — ای نفس چو برگ کامرانیت نماند
شمارهٔ ۳۷۸ — در دیده بجز اشک به دامن بنماند
شمارهٔ ۳۸۰ — ای دل چو شه ستوده آثار نماند
شمارهٔ ۳۷۳ — گر خواب خوش است عق مرگش خواند
شمارهٔ ۳۷۴ — عهدی دارد جهان که تا بتواند
شمارهٔ ۳۸۳ — خورشید بماناد اگر سایه نماند
شمارهٔ ۳۸۱ — گیرم که وفا و عهد را نام نماند
شمارهٔ ۳۸۴ — گردون سیه دل که به کاسی ماند
شمارهٔ ۳۸۲ — جانا رمقی در دل شوریده نماند
شمارهٔ ۳۸۸ — خورشید و مه ار برت زمین بوس آرند
شمارهٔ ۳۸۶ — زان قصه دردم که یکی یار نخواند
شمارهٔ ۳۸۵ — تا گرد گلت سنبل تر کاشته‌اند
شمارهٔ ۳۸۷ — اشک و دل خونین شده با هم یارند
شمارهٔ ۳۹۰ — هرگز دل من یک دم بی غم نزند
شمارهٔ ۳۸۹ — مشتاقانت ز عافیت مهجورند
شمارهٔ ۳۹۱ — آنان که چهان کَنند و مردم سوزند
شمارهٔ ۳۹۲ — یک چند نبودم ز وصالت خرسند
شمارهٔ ۳۹۴ — والله که گر دل مرا خوش نکند
شمارهٔ ۳۹۵ — با من سگ گنجه پنجه در پنجه کند
شمارهٔ ۳۹۳ — هر شب که مرا درد تو بیدار کند
شمارهٔ ۳۹۶ — گفتم که تو را ماه فلک می‌خوانند
شمارهٔ ۳۹۹ — فردا چو حساب من مسکین خواهند
شمارهٔ ۴۰۱ — چشم ارتن خویش غرقه در خون بیند
شمارهٔ ۴۰۳ — گر خسته دلی شبی به غم بنشیند
شمارهٔ ۴۰۴ — ای دل هوست به گفتگو ننشیند
شمارهٔ ۳۹۷ — مگذار که اغیار به راهت بینند
شمارهٔ ۳۹۸ — آنم چو نمی‌دهی که مستان خواهند
شمارهٔ ۴۰۲ — مسکین دلم از هجر تو آن می‌بیند
شمارهٔ ۴۰۰ — از خاک چو رخت من بر افلاک نهند
شمارهٔ ۴۰۶ — تا چرخ زمین را مدد از خور ندهد
شمارهٔ ۴۱۱ — روزی که ز عشق من ملالت نبود
شمارهٔ ۴۰۵ — گه گریه ز مهرت آشنائی بدهد
شمارهٔ ۴۰۷ — گفتم به یکی کله که خاکش فرسود
شمارهٔ ۴۰۹ — تا هجر تو داغ دل ریشم فرمود
شمارهٔ ۴۱۲ — می جز ز کف تو نوش لب خوش نبود
شمارهٔ ۴۰۸ — ظلم است کز اوست عقل و دین ناخشنود
شمارهٔ ۴۱۰ — آن دل که به دوری تو خرسند بود
شمارهٔ ۴۱۴ — شاها فلک از در فسوس تو بود
شمارهٔ ۴۱۵ — تا جان دارم غمت ز جانم نرود
شمارهٔ ۴۱۶ — درد تو ز دل به داغ هجران نرود
شمارهٔ ۴۱۷ — ای نفس اگر خاک تو بر باد شود
شمارهٔ ۴۱۸ — در چشم سپهر سرمه شرم شود
شمارهٔ ۴۱۹ — ماهی که به مهرش دل خور گرم شود
شمارهٔ ۴۱۳ — ایزد چو به قهر دوزخت تافته بود
شمارهٔ ۴۲۰ — کاری فلکا از تو میسر نشود
شمارهٔ ۴۲۱ — از خوی بدت که هیچ بهتر نشود
شمارهٔ ۴۲۴ — ریش دل من به هجر تو به نشود
شمارهٔ ۴۲۳ — هرگز ز تو میل و آرزویم نشود
شمارهٔ ۴۲۲ — هرگز هوست زین دل مستم نشود
شمارهٔ ۴۲۷ — حاشا که به بوسه خالت آلوده شود
شمارهٔ ۴۲۵ — خون گر ز لقب تاشی‌ات آگاه شود
شمارهٔ ۴۲۶ — با هر که دلم به مهر پیوسته شود
شمارهٔ ۴۲۸ — تا سوسن آزاد زبان در تو کشید
شمارهٔ ۴۳۴ — از لطف تو قد سرو را حال آید
شمارهٔ ۴۳۱ — هر باد که از جانب بغداد آید
شمارهٔ ۴۳۲ — گر بر دلم از جور تو صد تیر آید
شمارهٔ ۴۲۹ — زان سیم و زری که در دم گاز آید
شمارهٔ ۴۳۳ — ابروی ترا ز ماه نو ننگ آید
شمارهٔ ۴۳۵ — نه کار به آب دیده برمی‌آید
شمارهٔ ۴۳۰ — شبها که دلم بی تو به فریاد آید
شمارهٔ ۴۳۶ — در نامه ز بس غم که به هم می‌آید
شمارهٔ ۴۴۲ — گردون ز تو هیچ راز مستور ندید
شمارهٔ ۴۳۷ — چون یاد ز یار دلکشم می‌آید
شمارهٔ ۴۴۴ — دیدمش خوی از گلِ تَرَش می‌بارید
شمارهٔ ۴۳۹ — گل آب شد از شرم چو روی تو بدید
شمارهٔ ۴۴۰ — دی گفت نهفته رخ چو در راهم دید
شمارهٔ ۴۴۱ — گر روی تو را چو آینه بتوان دید
شمارهٔ ۴۳۸ — هر شب چو رهی ز غم زبون می‌آید
شمارهٔ ۴۴۳ — در ماتم شمس از شفق خون بچکید
شمارهٔ ۴۴۷ — شمعی که ز سوز دل حزین می‌گرید
شمارهٔ ۴۴۶ — یار از پی کار مشکلم می‌گرید
شمارهٔ ۴۴۵ — از بهر خدا به چشم جانش نگرید
شمارهٔ ۴۴۸ — تا جان دارم دلم به کویت پوید
شمارهٔ ۴۴۹ — از جور تو دلبر ز دلم نیست خبر
شمارهٔ ۴۵۱ — نه صبر که تا به صلح باز آید یار
شمارهٔ ۴۵۰ — از قطره آب رخنه گردد مرمر
شمارهٔ ۴۵۲ — چشمی دارم چو ابر دی گوهر بار
شمارهٔ ۴۵۹ — هر صبح شوم به خلوت آباد سحر
شمارهٔ ۴۶۰ — بر ما رقم خطا کشیدی آخر
شمارهٔ ۴۵۵ — اندیشه عشقت دم سرد آرد بار
شمارهٔ ۴۵۶ — ای دوست تو غم با من غمساز گذار
شمارهٔ ۴۵۷ — آزرده مکن دل از من ای مه زنهار
شمارهٔ ۴۵۸ — هر شب چو وزد بر دل من باد سحر
شمارهٔ ۴۵۳ — بی وصل تو جان نخواهم ای زیبا یار
شمارهٔ ۴۵۴ — بر سر مزن آن دست بلورین زنهار
شمارهٔ ۴۶۲ — ای نام من از عشق تو دیوانه شهر
شمارهٔ ۴۶۴ — آخر ز من ای عهد شکن یاد آور
شمارهٔ ۴۶۳ — حالیست عجب با توام ای طیره حور
شمارهٔ ۴۶۱ — عشق آمد و تازه کرد ریشم دیگر
شمارهٔ ۴۶۷ — یارب غم دلبر ز روانم برگیر
شمارهٔ ۴۶۸ — در کینه به جان بکوش و رک باز مگیر
شمارهٔ ۴۶۵ — ای دل زر و جاه از اهل دنیا مپذیر
شمارهٔ ۴۶۶ — ای چون تو جوان نبوده در عالم پیر
شمارهٔ ۴۶۹ — با جوز عروس حجله بستند و سریر
شمارهٔ ۴۷۶ — چون روی نمود بخت و وصل آمد ساز
شمارهٔ ۴۷۳ — برقی بودی که جستی ای مایه ناز
شمارهٔ ۴۷۴ — تا کی بود این فریب و مکر ای بد ساز
شمارهٔ ۴۷۱ — از بیخوابی در دل شبهای دراز
شمارهٔ ۴۷۵ — چون رشته تنم به تاب هجران مگداز
شمارهٔ ۴۷۲ — یک دم نشوی با من مسکین دمساز
شمارهٔ ۴۷۰ — زان سوز که از تو دارم ای شمع طراز
شمارهٔ ۴۸۰ — آغاز غم تو ماجرائیست دراز
شمارهٔ ۴۸۱ — گفتم ای اجل با تو ستیزد هرگز
شمارهٔ ۴۸۳ — دل می‌گسلد ز عشق زنجیر هنوز
شمارهٔ ۴۸۴ — در چشم من است آن رخ رخشنده هنوز
شمارهٔ ۴۷۷ — نومید بدم ز دیدنت عمر دراز
شمارهٔ ۴۷۸ — شمعم که ز دوری تو ای مایه ناز
شمارهٔ ۴۷۹ — شد جان عطا ز اوج گردون به فراز
شمارهٔ ۴۸۲ — شمعم که ز دوری تو ای جان افروز
شمارهٔ ۴۹۰ — ای صبح رخ از سوز شب تار بترس
شمارهٔ ۴۸۹ — در عشق خیال تو مرا محرم بس
شمارهٔ ۴۹۱ — گفتم به تو از ناله درویش بترس
شمارهٔ ۴۹۲ — درمان چو نجوئیم به دل درد مباش
شمارهٔ ۴۸۶ — ای دوست ز دوست تا توانی مگریز
شمارهٔ ۴۸۵ — ای دوست در آن شکایتی یا نه هنوز
شمارهٔ ۴۸۸ — جانا شکری زان لب شیرینم بس
شمارهٔ ۴۸۷ — ای نفس مزن به جور و بیداد نفس
شمارهٔ ۴۹۷ — سوگند به خاک قامت چالاکش
شمارهٔ ۵۰۰ — ای گاه عتاب خوی بدساز تو خوش
شمارهٔ ۴۹۸ — دلخسته‌ام از شنیدن احوالش
شمارهٔ ۴۹۹ — شمعی که ازوست عیش مِیْ خواران خوش
شمارهٔ ۴۹۳ — ای تن ز شب دراز دلسوز مباش
شمارهٔ ۴۹۶ — سبحان لله قد و خط و رخسارش
شمارهٔ ۴۹۵ — یک یک هنرم بین و گنه ده ده بخش
شمارهٔ ۴۹۴ — گر عاشقی انده‌کش هجران می‌باش
شمارهٔ ۵۰۱ — ای چون لب شیرین تو دشنام تو خوش
شمارهٔ ۵۰۲ — سیلاب ز جوی دیده راندم شب دوش
شمارهٔ ۵۰۶ — اکنون که تهی‌ست منزل من ز نشاط
شمارهٔ ۵۰۸ — جانا رخ من زرد شدا ز گرد فراق
شمارهٔ ۵۰۷ — از آتش دل شدم شب افروز چو شمع
شمارهٔ ۵۰۵ — ای جور تو از صبر من غمگین بیش
شمارهٔ ۵۰۳ — خوش باش به هر حال و مشو بیش اندیش
شمارهٔ ۵۰۴ — ای روی تو آراسته بی آرایش
شمارهٔ ۵۰۹ — خون کرد دلم را چو دل لاله فراق
شمارهٔ ۵۱۰ — عهد من دل شکسته زینگونه سَبُک
شمارهٔ ۵۱۱ — از نظم تباه دل نمی‌داری تنگ
شمارهٔ ۵۱۲ — ای سنگدل ار کوه ثباتی و درنگ
شمارهٔ ۵۱۵ — ره جوی و مکن تکیه بر این منزل گل
شمارهٔ ۵۱۳ — دلهاست ز چشم و دهن تنگ تو تنگ
شمارهٔ ۵۱۴ — نه عمر عزیز داد یک راحت دل
شمارهٔ ۵۱۶ — هرگز ز تو نگلسم، محال است محال!
شمارهٔ ۵۲۲ — برخیز که غنچه در قِماط است ای دل
شمارهٔ ۵۲۳ — این عمر کزو هست ملالی حاصل
شمارهٔ ۵۲۴ — آنکو رقم قضا بزد پیش از عقل
شمارهٔ ۵۱۹ — رسوا شدم از دیده و شیدا از دل
شمارهٔ ۵۲۱ — در عشق توام نه صبر برخاست نه دل
شمارهٔ ۵۲۰ — ای کرده پر از خاک جفا مفرش دل
شمارهٔ ۵۱۸ — گشتم ز جفای فلک و گردش سال
شمارهٔ ۵۱۷ — ای یار چو اندیشه و مونس چو خیال
شمارهٔ ۵۲۷ — هر آه که من به صبحگاهی زده‌ام
شمارهٔ ۵۲۸ — من نیستم آن کسی که هستی طلبم
شمارهٔ ۵۳۱ — گفتی که به فریاد رسی یک بارم
شمارهٔ ۵۲۹ — دوش از تو چو ناامید برگردیدم
شمارهٔ ۵۲۵ — از عشق عنا یافتم از مهر الم
شمارهٔ ۵۳۰ — هر چند که در تو بیشتر می‌نگرم
شمارهٔ ۵۳۲ — دی گفت ز روی آزمون دلدارم
شمارهٔ ۵۲۶ — این کوزه که پر آب حیات است مدام
شمارهٔ ۵۴۰ — ترسم که شبی سحر دعایی بکنم
شمارهٔ ۵۳۳ — تا چند دریغ قلم رانده خورم
شمارهٔ ۵۳۶ — تا چند جفای این غم آباد کشم
شمارهٔ ۵۳۵ — نز روزهٔ فرض و مستحب می‌ترسم
شمارهٔ ۵۳۸ — از بس که رسد زخم غمت سوی دلم
شمارهٔ ۵۳۹ — شمعم که ز تست جانم ای جانانم
شمارهٔ ۵۳۷ — زین دام بلا که در وی افتاد دلم
شمارهٔ ۵۳۴ — بر من چو گذر کند بت کشمیرم
شمارهٔ ۵۴۱ — هجر تو تباه کرد حالم چه کنم
شمارهٔ ۵۴۳ — هنگام وداع تا به منزل رفتیم
شمارهٔ ۵۴۲ — دُر از لب گوهر شکنش می‌خواهم
شمارهٔ ۵۴۵ — ای چرخ ز گردش تو خرسند نیم
شمارهٔ ۵۴۶ — هر شب چو شباهنگ بگرید با من
شمارهٔ ۵۴۷ — در عشق تو کس تاب نیارد جز من
شمارهٔ ۵۴۸ — نه کارگر است چاره سازی با تو
شمارهٔ ۵۴۴ — ما گرچه به نطق طوطی خوش نفسیم
شمارهٔ ۵۴۹ — آمد بنشست، گفت: «برخیز و برو!
شمارهٔ ۵۵۵ — نه عشق شنیده‌ام بدین رسوایی
شمارهٔ ۵۵۰ — ما را نبُوَد دلی که کار آید ازو
شمارهٔ ۵۵۲ — ای دل ز می غرور مستی تا کی
شمارهٔ ۵۵۴ — هر دم ز من دلشده بیزار شوی
شمارهٔ ۵۵۱ — جانکاه منی و دل‌فزای همه‌ای
شمارهٔ ۵۵۳ — از سادگی و سلیمی و مسکینی