شمارهٔ ۱۰۰ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی ماه نو اشاره می‌کند که با حضورش، شب را زیبا و دلنواز کرده و ستاره‌های پروین را زینت بخشیده است. وقتی ماه نو به گل رخسار خنده می‌زند، زیبایی‌اش به اوج می‌رسد و خطای پشت آن به خاطر زیبایی‌اش ناپدید می‌شود.