شمارهٔ ۱۲۹ مجد همگر
مجد همگر / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
برخیز و بده باده چه جای سخن است
کامشب دهن تنگ تو روزی من است
ما را چو رخ خویش می گلگون ده
کاین توبه من چو زلف تو پرشکن است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از معشوق می‌خواهد که برخیزد و به او شرابی بدهد چون امشب زمانی است که باید از دلگداز خود لذت ببرد. او همچنین از معشوق می‌خواهد که با زیبایی خود او را سرسبز کند و به او توبه‌ای دهد که به اندازه زلف‌هایش شکننده است. به بیان دیگر، شاعر به ارتباط عمیق و پرشور با معشوق و لذت از لحظات کنار او اشاره دارد.