شمارهٔ ۱۶۳ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت یک سرو تازه جوان اشاره می‌کند و آن را با آب زلال مقایسه می‌کند. او تصویر زیبایی از یک دختر در حجله می‌سازد که لبخند می‌زند و از او می‌خواهد بداند زیبایی ظاهری و دلنشینی‌اش چگونه است. همچنین به زلف و چهره‌اش که در خاک نهفته است، اشاره می‌کند. شعر به نوعی تمجید از زیبایی و لطافت معشوق است.