شمارهٔ ۳۶۵ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به تشبیه درختی می‌پردازد که شاخه‌های آن نمایانگر فروع دین و شریعت است. این درخت از ریشه‌هایی که به شرک و بدعت مرتبط است، جدا شده و علم و فضل را به عنوان شاخه‌های خود پرورش می‌دهد. در نهایت، با برداشتن ضلالت از باغ هدایت، نشان می‌دهد که حقیقت و دانش در این درخت ریشه‌دار شده‌اند.