شمارهٔ ۳۷۷ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به تنهایی و ناامیدی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که نه ابرهایی که نماد اشک هستند و نه رعد و برق که نماد ناله و فریاد او است، در کنار او نمانده‌اند. او به وضعیت خود و سایر انسان‌ها می‌نگرد و احساس می‌کند که کارش خسته‌کننده و بی‌نتیجه است. به بیان دیگر، او در یک حالت ناامیدی و فرسودگی به سر می‌برد.