شمارهٔ ۵۱۲ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با رویکردی عاطفی و غمگین به سنگدلی و بی‌رحمی اشاره می‌کند. او از کسی می‌خواهد که اگر مانند کوهی استوار و بی‌احساس است، به درد و زاری دل او توجه کند. شاعر ناله و گریه‌های خود را بیان می‌کند و تأکید می‌کند که این ناله‌ها در شب باعث ذوب شدن کوه و گریه‌ها در صبح باعث تبدیل سنگ به خون می‌شود، که نشانه‌ای از شدت اندوه اوست.